صندلی ایران بهانه تخریب عراقچی
چنانکه از همان روز نخست شاهد ملاقاتها و گفتوگوهای سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان با همتایان خود از سایر کشورها بودیم. از طرفی این نشست در شرایطی برگزار میشود که جهان در شرایط متلاطمی بسر میبرد و در میانه جنگ روسیه و اوکراین، عربستان و یمن و وضعیت نهجنگ نهصلح میان ایران و آمریکا قرار دارد که از آن رسما تحت عنوان جنگ اقتصادی نام برده میشود. دیپلماتهای ایران در نیویورک هستند تا جدای از آنکه در دیدار با مقامات سایر کشورها منافع ملی را پیگیری کنند، نشان دهند که بر خلاف القای آمریکاییها ایران کشوری منزوی نیست و فعالانه در فضای بینالمللی نقشآفرینی میکند. این در حالی است که برخی افراد و جریانات معتقد بودند که رئیسجمهور و هیأت دیپلماتیک ایران نباید به نیویورک میرفت و باید اعتراض خود را با همین عدم حضور نشان میداد. نظری که در اشتباه بودنش میتوان دلایل متعدد آورد. با این وجود آنها آرام ننشسته و سناریوهای خود را برای تخریب آماده کردهاند. بنا بر تخریب پزشکیان و عراقچی است و هر اتفاقی که رخ دهد برای آنها به دستاویزی برای تخریب مسئولان ایران در نیویورک تبدیل میشود. چه اینکه خبر دیدار هیات ایرانی و آمریکایی و گفتوگوی سیدعباس عراقچی و استیو ویتکاف ولولهای در رسانههای تندرو به ویژه شبکه افق راه انداخت. البته پیش از این نیز در مقاطع مختلف حضور هیأتهای ایرانی در نیویورک با تخریب تندروها مواجه شده و این برای اولین بار نیست. تخریب عراقچی از سوی تندروها اینبار بخاطر اظهارنظر یا اعلام موضع خاصی صورت نمیگیرد و دلیل دیگری دارد که اساسا چندان قابلیت پرداخت ندارد. تندروها از هیچ سوژهای برای تخریب عراقچی نمیگذرند و با هر بهانهای کار را به تخریب یا درخواست استیضاح او میکشانند.
*ماجرای یک صندلی!
رویکردهای تخریبی از جایی آغاز شد که هیأت نمایندگی ایران در سازمان ملل به رسم هر ساله در زمان سخنرانی رئیسجمهور آمریکا به علامت اعتراض سال را ترک کرد، اما ماندن یک نفر در جایگاه نمایندگی ایران در زمان سخنرانی ترامپ باعث شد تا انتقادات تندی به سوی عراقچی و هیأت دیپلماتیک ایران روانه شود و برای دستگاه دیپلماسی خطر و نشان بکشند؛ از مطالبه استیضاح وزیر تا برکناری هیأت دیپلماسی و موارد دیگری در همین راستا. اما اگر به اصل ماجرا بپردازیم خواهیم دید شخصی که تندروها به واسطه ماندن او در جایگاه نمایندگی ایران، عراقچی را مورد حمله و تخریب قرار دادهاند ناصر اسدی داماد منوچهر متکی وزیر خارجه اسبق و همچنین نماینده کنونی مجلس است که فارغ التحصیل دانشگاه امام صادق (ع) بوده و به لحاظ گرایش فکری قرابت بیشتری با جریان فکری پدر همسر خود دارد. اسدی سابق بر این نیز تحت عنوان رایزن سوم در نمایندگی ایران نزد سازمان ملل حضور داشته است. جالب اینکه پس از افشای هویت دیپلمات حاضر در جایگاه نمایندگی ایران به نحوی ورق برگشت و تیر تندروها در تخریب عراقچی به سنگ خورد و این پرسش را بهوجود آورد که چگونه تندروها برای تخریب عراقچی و دستگاه دیپلماسی فردی از بدنه اصولگرایی را مورد هجمه و هدف قرار میدهند؟ هر چند که این گزاره همواره مطرح گردیده که دیپلماتها هیچگاه گرایشهایی سیاسی از خود بروز نمیدهند. واقعیت این است که روال معمولی است. گرچه محمدحسین رنجبران، مشاور سابق عراقچی، در واکنش به این حواشی و در دفاع از عملکرد حرفهای این دیپلمات نوشت: «دکتر ناصر اسدی باسواد، متدین، انقلابی و متعهد است به آرمانهای انقلاب اسلامی؛ او از جمله دیپلماتهایی است که سلسله مراتب را با توانمندی خودش طی کرده؛ اینکه او در زمان سخنرانی ترامپ میز جمهوری اسلامی را همراه دیگر اعضا ترک نکرده است بر اساس وظیفهای بوده به او سپرده شده است».
* شهر را شلوغ نکن!
اگر بخواهیم از نگاه تحلیلی به مساله بنگریم چند نکته به ذهن خطور میکند. نخست اینکه آیا نشستن یک دیپلمات ایرانی در سالن هنگام سخنرانی رئیسجمهور آمریکا، یک «رفتار غیرمعمول» است یا مساله صندلی دیپلماتیک ایران امسال غیر معمول شده است؟ طبیعتا هیأت ایران با خروج اکثریت، پیام اعتراض سیاسی خود را منتقل کرده است و حضور یک نفر در جایگاه نمایندگی به معنای تایید سخنان رئیسجمهور آمریکا نیست. چه اینکه سابق بر این نیز در سال ۲۰۱۷ در سخنرانی ترامپ در اولین دور ریاست جمهوری او، در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۷ حسننژاد، کارشناس نمایندگی دائم ایران در سازمان ملل، در سالن حضور داشت. مساله مهم اینجا است که چطور جریان تندرو یک مساله دیپلماتیک را به یک بحران امنیتی و سیاسی تبدیل و بر اساس آن هیأت دیپلماتیک ایران را مورد حمله قرار میدهد؟ اساسا چرا باید یک مساله دیپلماتیک مثل صندلی نمایندگی ایران در سیاست داخلی تبدیل به یک اهرم سیاسی برای تخریب شود؟ صندلی ایران بهانهای برای استفاده جناحی و تخریب وزیر امور خارجه بود. اگر نه در شرایط حاضر این رویداد آنچنان اتفاق بزرگی نبود که تندروها و رسانههایشان بخواهند شهر را شلوغ کنند و خواهان استیضاح وزیر خارجه و برکناری سایرین شوند.
