سفر به نیویورک و چند نکته

علی اصغر زرگر ، کارشناس مسائل بین‌الملل نوشت: شرایط کنونی گرچه مرز میان نه جنگ و نه صلح است، اما به واقع امروز در حال جنگ هستیم، چون نه آتش‌بسی وجود دارد و نه رسما ترک مخاصمه مطرح شده است؛ لذا به نظر می‌رسد که آمریکایی‌ها بنا را بر ارعاب و تهدید بر اقدام نظامی گذاشته‌اند.

گرچه ایران هم نشان داده که برای پاسخ به هرگونه شرارت آمادگی کامل دارد و هیچ تجاوزی را بی‌پاسخ نخواهد گذاشت. در چنین شرایطی تشکیل هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک و حضور ایران در این نشست لازم به نظر می‌رسید تا هم حضور خود را به عنوان کشوری فعال در عرصه بین‌الملل نشان دهد و هم نسبت به تضییع حقوق خود در این مجمع بین‌المللی دادخواهی کند.

البته باید انگشت تقصیر را به سمت سازمان ملل متحد نیز گرفت. در واقع انگشت اتهام به تمام بخش‌های سازمان ملل نشانه می‌رود؛ چه شورای امنیت، چه مجمع عمومی و چه مدیرکل آن که تاکنون هیچ گونه عکس‌العمل درخوری نسبت به رفتار جنایتکارانه آمریکا در تجاوز به خاک ایران نشان نداده‌اند. تجاوزی که فاقد توجیه بوده است، چراکه ایران در هر دو بار در حال مذاکره صلح‌آمیز بود و نشان داده بود که علاقه‌مند به صلح است، اما آمریکایی‌ها زیر میز زدند و به ایران تجاوز کردند؛ تجاوزی که در آن انسان‌های غیر نظامی به شهادت رسیدند و هم به زیرساخت‌های کشور و ساختمان‌های مسکونی آسیب وارد شد؛ لذا اولین نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که سازمان ملل با رویکرد‌های متناقضی که داشته در مظان اتهام است.

 سازمان ملل با سکوت و عدم اعتراض به جنایت با آمریکا همراهی کرده و علاوه بر آن شورای امنیت هم که می‌بایست تجاوز را محکوم می‌کرد، همراهی خود را با آمریکا نشان داد؛ بنابراین لازم است که رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل حتما این موضوع را مطرح کند. موضوع دیگر نیز دادخواهی است. بیش از سه تا چهار هزار نفر در جنایت آمریکا در تجاوز به ایران به شهادت رسیدند.

 ساختمان‌های غیر نظامی تخریب شدند و هنوز هم این تهدید‌ها برداشته نشد است. علاوه بر اینها تحریم‌ها و محاصره دریایی غیر قانونی که صورت گرفته نیز از مسائلی است که باید از سوی آقای پزشکیان مطرح شود؛ بنابراین باید در مجمع با طرح این مسائل یک حالت تهاجمی داشت و هیچگونه ترس و هراسی هم نداشت.

 حتی می‌توان از ترامپ و نتانیاهو به عنوان کسانی که جنگ راه انداختند و موجب کشتار شدند به عنوان جنایتکاران جنگی نام برد. البته این نگاه بستگی به رئیس‌جمهور و هیأت همراه او دارد؛ لذا مجموع مسائل این نتیجه را به‌دست می‌دهد که حضور رئیس‌جمهور در نشست سازمان ملل ضروری بود و باید انجام می‌شد.