سیاست خارجی قربانی مناظره؟

مساله سیاست خارجی و دیپلماسی به‌قدری حیاتی است که باید جزو مسائل جدی کاندیداها و مناظرات انتخاباتی می‌بود، ولی به دلیل نگرانی نسبت به این قبیل مسائل سعی شده است که دیپلماسی، برجام، تحریم، FATF و مسائلی از این دست از دستور کار مناظرات حذف شوند؛ چون در غیر این صورت مناظره‌ها به سود و نفع این جریان نخواهد بود. یعنی اگر مناظره‌ها به سمت پرداختن این قبیل مسائل برود باید پاسخگویی ۸ سال کارشکنی خود در حوزه سیاست خارجی، برجام، عدم‌تعیین‌تکلیف لوایح FATF و... باشند. باید بگویند که دولت در سایه آنها در این ۸ سال چه چوب‌هایی که لای چرخ دیپلماسی و سیاست خارجی کشور گذاشته است. در عین حال باید به صراحت عنوان کنند آیا دولت آینده که دولت آنهاست، درهای دیپلماسی ایران را باز خواهد گذاشت یا خیر؟ این شیوه برگزاری مناظره‌ها بی‌کیفیت در کشور به بی‌اخلاقی و بد‌اخلاقی سیاسی باز نمی‌گردد. مساله فراتر از اینهاست؛ چرا که در جریان این‌گونه مناظره‌ها مسائلی مطرح می‌شوند که نهادها باید در قبال آن پاسخگو باشند. اینجاست که به نام جلوگیری از بداخلاقی‌ها و بی‌اخلاقی سیاسی مناظره‌ها به سمت دیگری هدایت می‌شود. در جریان مناظره‌ها انتخاباتی به هر میزان که فضا باز باشد، اتهام‌زنی، نقد و اعتراض نامزدها علیه همدیگر بیشتر و پررنگ‌تر می‌شود. اما این مساله لزوماً به معنای توجیهی برای بی‌اخلاقی یا بداخلاقی سیاسی نیست؛ چرا که افراد می‌توانند به شکلی درست، مستدل و کاملا مستند مواضع، اتهامات و دیدگاه‌های خود را در قبال سایر نامزدها مطرح کنند بدون‌آنکه بی‌اخلاقی و بداخلاقی شکل گیرد. ضمن اینکه باید این نکته بسیار مهم را هم در نظر گرفت که حتی در صورت پرداختن به برخی مسائل مهم و مطرح شدن انتقادات، اعتراضات و اتهامات نباید فضای باز سیاسی کشور، آن هم در آستانه انتخابات را بسته و محدود کنیم. نباید به نام جلوگیری از بد‌اخلاقی یا بی‌اخلاقی سیاسی دموکراسی و فضای باز کشور را قربانی کنیم؛ چرا که این شیوه از برگزاری مناظره‌ها گفتمان دموکراسی را هم زیر سوال می‌برد.