تلویزیون جای آثار بی‌خاصیت نیست

مجید واشقانی از بازیگرانی است که به گفته خود تلاش می‌کند گزیده و بادقت نقش‌ها را انتخاب کند و حتی در انتخاب نقش یک پلیس هم تفاوت‌هایی در بازی و اجرای نقش در نظر می‌گیرد، سریال‌هایی هم‌چون «ماتادور»، «انقلاب زیبا» و «میکائیل» شاهد این مدعا است. این‌بار او در سریالی با موضوع کودکان پرورشگاهی به ایفای نقش پرداخته و نقش منصور را بازی می‌کند. نقشی که پس از گذشت ۶ قسمت از آن شاهد شخصیتی از دل جامعه هستیم؛ کاراکتری که نه سیاه است و نه سفید. واشقانی در گفت‌وگو با ایرنا درباره حضورش در سریال از سرنوشت برای ما گفت که از نظرتان می‌گذرد. واشقانی درباره انتخاب نقش و ویژگی که باعث شد آن را در میان فیلمنامه‌های پیشنهاد شده انتخاب کند، گفت: «منصور» مانند تمام افراد جامعه، قابل لمس است، سیاه یا سفید طراحی نشده، او از جنس مردم است و کاملا یک نقش خاکستری است، به همین دلیل دوستش دارم و آن را پذیرفتم. در ادامه مجموعه بیشتر به شخصیت او پی می‌بریم. او بیشتر به‌دنبال حقیقت می‌رود، در بخش‌هایی بیننده به او حق می‌دهد و گاهی هم او را مورد عتاب قرار می‌دهد. در بخش‌های بعدی شاهد فعالیت بیشتر «منصور» برای رسیدن به حقیقت هستیم و با خصوصیات او بیشتر آشنا می‌شویم. بازیگر سریال ماتادور درباره شیوه نزدیک شدن به شخصیت «منصور» و نحوه فاصله‌گذاری برای ایفای این نقش در طول فیلمبرداری، افزود: ابتدا به شخصیتی که قرار است آن را بازی کنم توجه می‌کنم، قاعدتا هر بازیگری برای ایفای نقش لحن‌هایی را انتخاب می‌کند، یک بخش‌هایی از یک شخصیت با نگارش آن به بازیگر ارائه می‌شود اما برای جان‌بخشی به شخصیت نیاز است که لحن بازی را که مختص بازیگر و جهان‌بینی اوست، به نقش اضافه کرد. قطعا بازیگر دیگری اگر نقش «منصور» را بازی کند، از فیلترهای او عبور می‌کند و شخصیتی متفاوت خلق می‌شود. من برای بهتر بازی کردن آن به موقعیت‌های «منصور» و واکنش‌های او توجه کردم و اینکه از چه خانواده‌ای است. بخشی از شخصیت توسط نگارش متن به بازیگر انتقال می‌یابد اما بخش دیگر خود بازیگر است که با جهان‌بینی خود، آن شخصیت را بازی می‌کند. بازیگر سریال «دیوارشیشه‌ای» درباره نگاهش به شخصیت «منصور» توضیح داد: با خوانش متن به این مهم رسیدم که «منصور» یک کاراکتر باهوش است که نهاد بدی ندارد و به افراد اطراف خود اعتماد می‌کند. به همین جهت یک سرگردانی در این شخصیت داریم که من تلاش کردم سرگردانی در فصل یک کمتر دیده ‌شود؛ اما این سرگردانی در فصل دوم سریال نمود بیشتری خواهد داشت.
انتخاب 2 کارگردان کار جسورانه‌ای بود
وی در پاسخ به این پرسش که کار با دو کارگردان در یک سریال به روند خلق شخصیت توسط بازیگر و یکدستی کار لطمه نمی‌زند، گفت: به عقیده من «ازسرنوشت» با توجه به مضمون و انتخاب دو کارگردان برای ساخت سریال توسط اکبر تحویلیان کار جسورانه‌ای است. ما به موازات، فصل یک و دو را کار کردیم و روایتگری دو فصل توسط دو کارگردان مختلف، به‌نظر کار را برای مخاطب جذاب‌تر خواهد کرد. آقایان خردمندان و بذرافشان هر دو از کارگردان بسیار خوب در نوع روایتگری داستان هستند و متن هم دارای قصه جذابی است. احتمالا پیش‌تر صحبت‌هایی برای هماهنگی نوع روایت با این عزیزان صورت گرفته که کار دارای یکدستی خاصی باشد. برای من به‌شخصه کار با دو کارگردان جذاب بود. بازیگر سریال «هوش سیاه» درباره سوژه ملتهب سریال که همان کودکان پرورشگاهی است، گفت: هر اثر هنری در حوزه ادبیات، هنرهای نمایشی و... که فرهنگسازی می‌کند، فقط بستگی به این مهم دارد که مخاطب اثر چقدر اثرپذیربوده و ظرفیت پذیرش را داشته باشد. واشقانی گفت: من به‌شخصه امیدوارم صدا‌وسیما به‌گونه‌ای عمل کند که تمام آثارش اثرگذار باشد و شاهد آثار کم‌خاصیت و بی‌خاصیت در تلویزیون نباشیم، زیرا یک کار نامناسب و کم‌ارزش تاثیر کارهای مهم را کاهش می‌دهد. امید است تلویزیون با ساخت آثار فرهنگساز و پخش آن بتواند به‌درستی بر مخاطب تاثیر بسزایی داشته باشد. مخاطب، سریال قصه‌گو را دنبال می‌کند و اثرپذیر خواهد بود، اگر به‌درستی برای او قصه روایت شود. متاسفم که بگویم در کشور کودکان کار، بدسرپرست، بی‌سرپرست و... داریم که اگر قرار است این معضل مرتفع شود باید از طریق رسانه فرهنگسازی شود. وی درباره ویژگی سریال «ازسرنوشت» برای مخاطبان توضیح داد: این سریال بر پایه مثلث قصه، خانواده و تقبیح دروغ بنا شده و هر سه ضلع این مثلث به‌خوبی روایت شده است. دروغ مانند یک چک مدت‌دار است، اگر صدسال هم از آن بگذرد بازهم حقیقت فاش شده و قباحت دروغ برملا می‌شود. این سریال در تقبیح دروغ و پنهان‌کاری است که با روایت درستی که در آن وجود دارد برای مخاطب جذاب است.
هنرمندنما کم نداریم
واشقانی درباره اظهارات برخی بازیگران مبنی بر عدم حضور در قاب تلویزیون، گفت: به عقیده من باید دید فرد ذاتا هنرمند است یا فقط در این وادی حضور دارد. ما به اسم هنرمند زیاد داریم اما کدامیک در این هنر جاودان می‌شوند و می‌توان به آنها نام هنرمند اطلاق کرد. نکته بعد اینکه هر یک از هنرمندان، عرصه نمایشی تلویزیون برایشان سکوی پرش بوده است و در این رسانه مشهور و شناخته شده‌اند، شاید هنرمندانی که به تعداد انگشتان دست هم نمی‌رسند در تلویزیون معرفی نشده باشند، اما ما باید حرمت تلویزیون که بیننده بسیاری دارد را نگه داریم‌. اما این نکته را هیچ‌گاه نباید از یاد ببریم که این مردم هستند که با نگاه‌شان و تشویق‌شان به هنرمند ارزش و اعتبار و جایگاه ‌می‌دهند.