فضای مسموم خودروسازان

خودروسازان ما شبانه‌روز تلاش می‌کنند خودرو چینی بیاورند و بفروشند، حال آنکه آمارهای جدید نشان می‌دهد حتی در چین، اولویت بیستم مردم هم خرید خودروی چینی نیست و ۲۰ شرکت خودروساز پرفروش در چین، چینی نیستند و از جایگاه بیست و پنجم تازه نام شرکت‌های خودروساز چینی در این کشور دیده می‌شود. طرفداران ممانعت از واردات خودرو عِرقی به تولید ملی ندارند و اظهاراتی که در دفاع از تولید دارند تماما دروغ است؛ چراکه اگر غیر از این بود، وضعیت خودروسازی ایران پس از ۳۰ سال اینگونه نمی‌شد که مردم مجبور باشند ارابه مرگ خریداری کنند. البته مدافعان خودروسازان بعضا از بیانات رهبر معظم انقلاب در خصوص حمایت از تولید سوءاستفاده می‌کنند، حال آنکه مقام معظم رهبری بارها بر کیفیت تاکید کرده‌اند، نگرانی این افراد تنها یک چیز است، آن هم اینکه با کاهش قیمت خودرو و آزاد شدن واردات، مردم دیگر خودروهای بی‌کیفیت و فاقد استاندارد را که جان و مال آنها را هدف گرفته، خریداری نکنند. صنعت خودرو را فضای مسمومی در برگرفته که برترین مدیران را هم پس از ورود به آن آلوده می‌کند. به‌طور مثال، چندی پیش سازمان مدیریت صنعتی آماری داد که ایران خودرو از نظر میزان فروش، در رتبه هفتم کشوری قرار دارد و درآمد آن در سال ۹۹ نسبت به یک سال قبل نزدیک به دو برابر شده است، هرچند تعداد فروش این شرکت کاهش یافته است. با وجود این آمار باز هم مدافعان آن مدعی هستند که این شرکت زیان دیده است. خودروی تویوتا تولید سال ۲۰۲۱ میلادی، در خارج از کشور نزدیک به ۹۰۰ میلیون تومان به فروش می‌رسد اما این خودرو در صورت ورود به ایران نزدیک به سه میلیارد تومان ارزش‌گذاری می‌شود؛ طبیعی است که با توجه به زندگی در عصر ارتباطات، مردم متوجه این تفاوت می‌شوند و از مسببان آن متنفر خواهند شد. مخالف حمایت از تولید نیستیم و معتقدیم باید از تولید ملی به شکل صحیح حمایت کرد، اما کشورهای دیگر فقط با تولید، جی‌دی‌پی را بالا نمی‌برند بلکه با بازرگانی نیز می‌توان آن را افزایش داد. امروز گران‌ترین خودروی چینی در ایران بیشتر از ۸۰۰ میلیون تومان نمی‌ارزد اما می‌بینیم به چه قیمت‌هایی فروش می‌روند، با این رویه نه تنها صنعت خودرو کشور به جایی نمی‌رسد، بلکه شرایط بدتر هم خواهد شد، چرا که آقایان به بهانه تولید و اشتغال، هرچه می‌خواهند بر سر مردم می‌آورند، اما وقتی به عملکرد خود در تنهایی می‌نگرند چیزی جز سرافکندگی نمی‌بینند. طرح کمیسیون تلفیق مجلس برای واردات ۵۰ هزار خودرو سواری ناموفق خواهد بود، این طرح هنوز به تصویب نرسیده و نهایی نشده است؛ ضمن اینکه مجلس، این بند قانون بودجه ۱۴۰۱ را به چشم بخش درآمدی برای دولت دیده تا از این مسیر کسب درآمد شود؛ اما در صورت تصویب، با توجه به تعرفه‌هایی که درنظر گرفته شده، باز هم به نظر می‌رسد که این خودروها چندین برابر قیمت خارج، در کشور به فروش برسند و قیمت‌ها را بالاتر هم ببرند. اما اگر واردات به شکل درست آزاد شود، انحصار مطلق بازار خودرو خواهد شکست؛ تکنولوژی‌های جدید وارد می‌شود و در حوادثی شبیه به تصادف بهبهان، احتمال اتفاقات این‌چنینی بسیار کاهش خواهد یافت. تنها در صورت خروج دولت از صنعت خودروسازی، واگذاری امور به بخش خصوصی به شکل واقعی و ورود دستگاه‌های امنیتی به وضعیت نابسامان فعلی که قطعا متولیانی در پشت پرده دارد، می‌توان صنعت خودرو را نجات داد؛ چراکه مشکل سیستمی فعلی باعث می‌شود برترین مدیران جهان هم در صورت شروع به کار در ایران، مرتکب تخلف شوند و روانه دادگاه گردند. مدیران خودروسازی در ایران اگر توان داشته باشند، واردات را به طور کلی حرام می‌کنند حال آنکه تولیدی که امروز در صنعت خودروسازی ایران دیده می‌شود در واقع خیانت است و باعث قوام اقتصاد کشور نشده است. دلیل افزایش بیش از سه برابری خودروهای چینی در بازار ایران هم هزینه‌های صورت گرفته برای دریافت مجوزهای لازم از دستگاه‌های مختلف و مدت زمان متوقف شدن سرمایه شرکت‌های واردکننده است. واردکنندگان خودرو در این سطح حدود دو سال می‌دوند و معتقدند هزینه‌های دیگری هم وجود دارد که بر روی کاغذ دیده نمی‌شود، اما در قیمت تمام شده خود را نشان می‌دهد. بنابراین در نهایت شاهد آن هستیم که خودرو چینی با قیمت بیشتر از نمونه وارداتی در ایران مونتاژ می‌شود، اما کیفیت کمتری دارد.