یکی از مسائلی که میتواند به برون رفت از شرایط فعلی جامعه کمک کند کمک به آقای رئیسی است. این تمایل نیز باید به وجود بیاید که همه کمک کنند تا آقای رئیسی بتواند موفق شود و انقلاب و کشور را از این رخوت، عقب افتادگی و فقر و فلاکت نجات دهد. اما موضوعی که امید را از مردم گرفته لایحه بودجه 1401 است. بالاخره مردم میگویند این لایحهای که توسط سازمان برنامه و بودجه داده شده تقریبا بر عکس شعارهای آقای رئیسی است. این بودجه انقباضی است که به مردم فشار میآورد و دست در جیب مردم خواهد داشت. بهنظر میرسد بودجه 1401 خیلی به آقای رئیسی ضربه زد. چرا که امروز هیچ کس امید ندارد و همه در کف خیابان از این مساله صحبت میکنند که سال آینده سال سختی خواهد بود. پرسش اینجاست که چرا اساسا چنین بودجهای تنظیم شده است که امید مردم را سلب کنند. لایحهای که آقای میرکاظمی به عنوان بودجه 1401 تحویل داده پر اشکال است. البته نه فقط آقای میرکاظمی بلکه در وزارتخانههای دیگری همچون نفت، انرژی، کار و تعاون توجه لازم به آقای رئیسی و شعارهایش ندارد. لذا یک شکاف بزرگی بین دولت و رئیس دولت وجود دارد. در هر صورت همین اکنون نیز آقای رئیسی میتواند با کمک کمیسیون تلفیق بخشهایی از این بودجه را حل کند که مردم مقداری امیدوار شوند و این نارضایتیها کاهش پیدا کند. امیدی نیست که با این شرایط در سال آینده برای طبقات مختلف جامعه چه اتفاقی خواهد افتاد. فقط صحبت از گرانی، تورم، افزایش پرداختها به دولت، افزایش مالیات و عوارضها و افزایش ناچیز حقوق است که باعث شده مردم امیدی به آینده نداشته باشند. مردم بعد از روی کارآمدن آقای رئیسی که او را سید محرومان و سید مظلومان میخواندند امیدی برای تغییر در آینده پیدا کرده بودند. اما بودجه 1401 همچون آب سردی بر سر مردم بود. این لایحه احتمالا بدون نوع نگاه آقای رئیسجمهور نوشته شد که ضربه سنگینی به دولت خواهد زد. از طرفی کابینه با شعارها متفاوتند؛ چرا که نیروهایی انتخاب شدند که شاید بتوان گفت بعضا اعتقاد صددرصدی به شعارهای آقای رئیسی ندارند و همراهیهایشان همراهی ظاهری است. یعنی هیچ یک نمیروند به دنبال اینکه چون مردم به شعارهای آقای رئیسی امیدوار شدند برای این شعارها برنامه ارائه کنند. در حال حاضر دولت در کدام بخش برنامه دارد. هر چند که اگر به ضرب و زور در حوزه مسکن و تغییر اسم به نهضت ملی مسکن بتوان برنامهای برای ساخت مسکن در نظر گرفت اما نکته اینجاست که با اسم کار پیش نمیرود. در بخش محرومان و مستضعفان که این شعار درباره آن داده شد چه اتفاقی در حال رخ دادن است. همه جا صحبت از این است که قرار است حاملهای انرژی و هزینههایی چون آب، گاز، برق و تلفن و از همه مهمتر هزینههای زندگی افزایش پیدا کند. با این تفاسیر دولت چه نویدی دارد که برای آینده بدهد؟ میگویند سال آینده 8درصد رشد اقتصادی خواهیم داشت در حالی که رشد 8 درصدی حدود 120میلیارد دلار سرمایهگذاری میخواهد اما بالاترین فروش نفت کشور 17 میلیون دلار است و به احتمال زیاد این اتفاقات نخواهد افتاد، چرا که شعارها متناسب با عملکردها نیست.