مظلومیت موسیقی نواحی

عـزیز تنهـا، نوازنده دوتار خراسان درباره لزوم حمایت از هنرمندان نواحی و حفظ هـنر آنها، مظلــومیت این حـوزه از موسیقی خصوصا در دوران کرونا و همچنین ضــرورت ثبت تجارب و درباره چگونگی بقای موسیقی نواحی نکاتی را متذکر شد. او در ابتدا توضیحاتی را درباره چگونگی یادگیری نواختن دوتار ارائه داد و گفت: دوتار خراسان از گذشته‌های بسیار دور به‌صورت سینه‌به‌سینه و شفاهی انتقال یافته است. حتی در حال حاضر نیز بعضی اساتید به همین روش به آموزش می‌پردازند. من نیز دوتار را به‌صورت شفاهی و سینه‌به‌سینه فراگرفتم و با این ساز بزرگ شده‌ام. همچنین حدود ۴۰ سال است که به نوازندگی این ساز مشغولم. از آنجا که پدر، پدربزرگ و عموهایم نوازنده این ساز بودند و به نوعی در خانواده ما موروثی بود، من نیز با توجه به این شرایط و همچنین علاقه زیادی که به فراگیری این نوع موسیقی داشتم به این سمت کشیده شدم و نواختن این ساز را فرا گرفتم. او درباره فعالیت‌های خود در حوزه موسیقی بیان کرد: تالیف کتاب آموزش دوتار به‌صورت مدون و به‌صورت نت‌نویسی شده همراه با نرم‌افزار آموزشی دوتار در سال ۱۳۸۴، توسط انتشارات چنگ، از جمله اقدامات من در این حوزه بوده است؛ در واقع این کتاب اولین اثر در این حوزه بود. همچنین از دیگر فعالیت‌هایم، تالیف دو جلد کتاب با نام «مشق پیلتان» است که مجموعه‌ای از ثبت و نت‌نویسی مقام‌های شرق و جنوب خراسان همراه با مستندات و اشعار این مقام‌هاست و به نوعی روایتی از این مقام‌ها مکتوب شده است. در زمینه صوتی هم آثار زیادی به‌صورت آلبوم، تک‌آهنگ، کلیپ و نوازندگی در آثار سایر هنرمندان و آهنگسازان داشته‌ام. او اظهارکرد: درباره آموزش این ساز، از آنجا که با مشکلات فراگیری روش سینه‌به‌سینه و شفاهی آشنا بودم، روش‌هایی مکتوب برای هنرجویان آماده کردم که در نهایت منجر به تالیف کتاب آموزش دوتار و نرم‌افزار آموزشی آن شد و در حال حاضر به این شیوه آموزش می‌دهم. این هنرمند درباره لزوم نوآوری در موسیقی افزود: همانطور که گذشتگان، این ملودی‌ها، آهنگ‌ها و یا مقام‌ها را ساخته و به نسل‌های بعد منتقل کرده‌اند، در هر دوره، باید براساس موسیقی هر منطقه و براساس ریتم‌ها و تم‌های موسیقی آن منطقه، نوآوری و آهنگسازی صورت گیرد تا از یکنواختی و درجازدن در این حوزه جلوگیری شود که خود باعث گسترش و ترویج این نوع موسیقی است. عزیز تنها، همچنین درباره ثبت و حفظ آثار پیشکسوتان موسیقی نواحی بیان کرد: آثار اساتید تا حدودی ثبت و ضبط شده است که البته بسیار ناچیز است. کاش می‌شد مسئولان اهمیت بیشتری به ثبت، ضبط و حفظ این میراث بدهند.