بین نیروهای انسانی نباید دیوارکشی کرد

ما بايد به فکر نيروي انساني و مديريت منابع انساني در کشور مي‌بوديم،‌ از همان ابتدا با برخي از رفتارها و غفلت‌ها باعث شديم که اين سردرگمي در بين نيروهاي تحصيلکرده و فارغ‌التحصيل در ايران پيدا و باعث شود تا برخي از آنها رفته‌رفته براساس شرايطي که براي‌شان اتفاق مي‌افتد کشور را ترک کنند، اما ببينيد بخشي از نيروي کار متخصص، باهوش و نخبه کشور هم از طرف نيروهاي خارجي رصد مي‌شوند. توجه داشته باشيد اگر کنکور را به‌عنوان مرجعي براي انتخاب نخبگان يک دروه يا مقطع تحصيلي در کشور تلقي کنيم افرادي که به‌عنوان رتبه‌هاي اول در کنکور پذيرفته ‌مي‌شوند و اکثر کساني که در چهار دهه گذشته اين رتبه‌ها را به‌دست آورده‌اند جذب دانشگاه‌ها و مراکز صنعتي و توليدي يا سازمان‌هاي دولتي کشورهاي خارجي شده‌اند، چرا؟ به اين دليل که اين افراد بسيار باارزش هستند و سرمايه‌اي محسوب مي‌شوند که موتور محرکه يک صنعت در هر کشوري به حساب مي‌‌آيند. شنيده‌ام در کشورهاي توسعه‌يافته‌اي مانند آمريکا معمولا اينگونه نيست که گروه کثيري را آموزش دهند تا از بين آنها تعداد زيادي را براي نيروي متخصص انساني انتخاب کنند، بلکه آنها نخبگان را از ميان هزاران فرد تشخيص مي‌دهند و آن را انتخاب مي‌کنند که اين کار مرکز ثقل توسعه در آن صنعت يا دانش مي‌شود و اهميت اين موضوع زياد است چراکه اينها افراد خاصي هستند که مي‌توانند گروه‌هاي زيادي را به‌عنوان همکار به مسير توسعه هدايت و شرايط يک صنعت را تضمين کنند. به همين دليل هم اين افراد را جذب و براي آنها فرصت ايجاد مي‌کنند و امکانات مي‌دهند و برايشان دعوتنامه مي‌فرستند، در صورتي که مسئولان ما در اين زمينه غفلت کرده و توجهي نشان نمي‌دهند. وقتي نمي‌توانند براي اين افراد در مراکز مختلف کشور شرايط رشد را فراهم کنند جذب صنايع، دانشگاه‌ها و بازار کار کشورهاي ديگر مي‌شوند. اين يکي از مشکلاتي است که سال‌هاست در ايران شکل گرفته،‌ اما در مرحله دوم زماني که نيروي کار اضافه داريم و نمي‌توانيم اينها را مديريت کنيم و به ساير کشورها بفرستيم، طبيعي است که اين افراد خودشان براي رفتن اقدام مي‌کنند. الان هم که شرايط بازار کار ايران به‌شدت وخيم شده و ظرفيت‌هاي ما بعد از تحريم‌ها و کرونا کاهش يافته است و هيچ‌گونه برنامه‌اي براي اينکه از نخبگان و افراد بااستعداد و با مهارت در کشور استفاده کنيم، وجود ندارد. زماني‌که اين افراد عرصه را تنگ ببينند به جايي مي‌روند که امنيت، زندگي با رفاه و جايي براي پيشرفت داشته باشند. رفتارهاي افراطي و متعصبانه‌اي که در بازار کار ما با نيروي انساني صورت مي‌گيرد هم دليلي براي رفتن بسياري از افراد است. توجه داشته باشيد که هنوز هم در بحث‌هايي عقب‌ هستيم. براي اينکه کشور توسعه يابد بايد چتر خود را بزرگ کنيم، نبايد بين افراد مرزبندي و ديوارهاي متعدد ايجاد کنيم، ‌ما بايد براي نيروي انساني به‌عنوان يک ايراني و هموطن ظرفيت ايجاد کنيم تا بتواند کار کند.