محمود دولتآبادي در پيامي درگذشت محمدرضا شجريان را تسليت گفت و نوشت: يادش زنده و زنگ صدايش هميشه. اين نويسنده در يادداشتي که در پي درگذشت «خسروآوازايران» بهطور اختصاصي در اختيار ايسنا قرار داده، نوشته است: «محمدرضا شجريان درگذشت، تسليت به نزديکان؛ وابستگان و پيوستگاني که نيم قرن با زنگ صداي او، با فهمِ اهميتِ شعر در صداي او و خويشاوندي دوباره با شيوههاي دستگاهي صداي او به واقع زيستند و خواهند زيست. مردمي که اکنون ميگريند. اما تلخي پايانِ زندگي شجريان منحصر به اين کمتر از يکسال اخير نبود که با گرماي خانواده، دلدادگي پزشکان مجرب و علمِ پزشکي زنده نگه داشته شد. تلخي عميقتر آن بود که هنرمند ممتاز آواز ايران در اوج کماليافتگي، حضور و بانگِ بينظيرش دريغ شد از مردمي که اکنون به سوگ او نشستهاند و اشک ميريزند. ديگر اينکه چون محمدرضا شجريان از هنرِ خودِ، يعني از زندگي منع شد، نديدم و نشنيدم همکارانِ وي، اربابِ هنر موسيقي دمي آشکار به شکوِه برآورند و دريغا شنيدم برخي ذوقزده و طعنهزن هم شدند که اين خود چيزي جز نشان فرومايگي نبود. باري... هيچ نفوسي هميشه زنده نخواهد ماند، اما در اين «بر تسمه نقاله زمان» گذر داشتن خوب است که آبرومندانه گذري باشد، چنانکه شجريان (سياوش) گذر کرد. روانِ او شاد. يادش زنده و زنگ صدايش هميشه».