مشکل جدی کمبود آب در تهران

اگر امروز تهران با خطر کمبود منابع آب مواجه مي‌شود و مسئولان در خصوص آن هشدار مي‌دهند به اين علت است که بيشترين رشد جمعيت سالانه در کشور را دارد. امروزه بسياري از روستانشينان جذب حاشيه شهر تهران مي‌شوند و اين روند مهاجرت همچنان ادامه دارد. تهران بالاترين ارزش قيمت زمين را دارد و روح سوداگري بيشتر سبب مي‌شود تا جمعيت هر روز به سمت تهران حرکت کند. عملا کنترل محدوده شهر تهران غيرممکن شده است و تهران از غرب به کرج و از شرق تهران به رودهن و از جنوب به علي آباد قم وصل شده و در شمال شهر نيز که عملا فاجعه رخ داده است. متاسفانه زماني که تهران با مشکل تامين آب مواجه مي‌شود به سدسازي روي مي آورند که اين چاره نيست. سد لار 2 و سد طالقان در همين راستا تاسيس شد و پس از آن نيز به‌دنبال احداث سد هراز هستند تا قسمت ديگري از آب تهران تامين شود و در ادامه با تاسيس کانال آب طالقان و کرج را نيز به تهران منتقل کنند. به علت وجود قدرت سياسي در تهران مردم نگران قطعي آب نيستند، مردم تهران خيالشان راحت است که آب تهران به هر قيمتي تامين خواهد شد و به همين علت به هشدارها توجهي نمي‌کنند و هر روز نيز تقاضاي آب در تهران افزايش پيدا مي‌کند. 30‌درصد منابع آب تهران يا هدر مي‌رود يا پول آن به دست وزارت نيرو نمي‌رسد و چند مشتري قلدر حاضر به پرداخت آب بها نيستند. مشکل در اينجاست که وزارت نيرو از مشترکان پرمصرف پول بيشتري مي‌گيرد اما آب آنها را قطع نمي‌کند. پول بيشتر گرفتن براي شخصي که خودروي چند‌ميلياردي دارد که مشکلي ايجاد نمي‌کند. زماني که با کمبود آب رو‌به‌رو هستيم بايد قاطعيت وجود داشته باشد، اما اين قاطعيت در برخورد با مشترکين پرمصرف وجود ندارد. تهران سال‌هاي زيادي است که جمعيتش از ظرفيت عبور کرده است. تهران شهري با گنجايش سه‌ميليون است و اينکه امروز عنوان مي‌شود ظرفيت 7.5‌ميليوني دارد به اين علت است که آب شهرهاي اطراف به وسيله کانال به تهران منتقل مي‌شود. اين به ضرر مردم است زيرا سالانه 5000 نفر بر اثر آلودگي هوا سالانه در تهران جان خود را از دست مي‌دهند. اگر تهران امروز درگير معضلات اجتماعي است ريشه در اين دارد که مردم حيات زيستي ندارند. مردم صرفا با آب نمي‌توانند به حيات خود ادامه دهند، امروز حيات زيستي در تهران وجود ندارد. 200‌ميليارد دقيقه در سال از وقت شهروندان تهران در ترافيک سپري مي‌شود و ما هيچ‌کاري نتوانسته‌ايم انجام دهيم. اگر به‌جاي يک شهر 10‌ميليون نفري، 10 شهر يک‌ميليون نفري در نقاط مختلف کشور داشتيم امروز کيفيت زندگي مردم به مراتب بهتر بود. مشکل در اينجاست که کليه امکانات فقط در تهران تاسيس مي‌شود. بايد در اين راستا با نگاه جدي‌تر به ساماندهي شهرها پرداخت.