کانديداهاي 1400 واقعگرا باشند؛ نه پوپوليست
طي چند وقت اخير گمانهزنيهايي براي حضور چهرههاي مختلف از جريانات سياسي در انتخابات رياستجمهوري آينده مطرح شده که هر کدام جاي تحليل و بررسي دارد. اما بايد به اين نکته توجه داشت که نامزدهاي انتخاباتي فارغ از اينکه متعلق به کدام جريان سياسي هستند ابتدا بايد برنامههاي خود را اعلام کنند و بدانيم که قرار است چه کنند. بايد مشخص شود که اين افراد درخصوص سياست داخلي، خارجي و برنامههاي اقتصادي چه در دست دارند و قسمتهاي مختلف برنامههايشان با هم همخواني دارد يا مغاير است. البته شنيده ميشود که برخي از هم اکنون ستاد زدهاند که نميتوان براي اين کار به آنها خرده گرفت. چراکه به هر صورت اين تشخيص آنها بوده است. اگر هر کدام از اين آقايان برنامه مشخصي براي برونرفت از وضعيت فعلي داشته باشند و با صداقت جلو بيايند ميتوان موفقيتي برايشان پيشبيني کرد. آنها ميتوانند صادقانه به مردم بگويند تا زماني که تحت تحريم آمريکا قرار داريم برنامهاي به اين شرح داريم و شايد اين تحريمها همانند فرمايش مقام معظم رهبري بيش از ده سال طول بکشد. بايد صادقانه با مردم حرف بزنند و نبايد به خاطر کسب راي به مردم وعده داد و گفت وضعيت معيشت و اقتصاد و کار و اشتغال و... بهتر خواهد شد. اين حرفها و وعدهها مصداق آيه شريفه سوره صف است که ميفرمايد: «اي کساني که ايمان آوردهايد چرا چيزي ميگوييد که بدان عمل نميکنيد.» اين آقايان بايد واقعيتها را رو کنند و به مردم نشان بدهند. بايد بگويند که سياست خارجي ما اين است و ما دهسال تحريم خواهيم بود و برنامه ما براي اداره کشور در اين مدت چنين است. مردم به کسي که با صداقت با آنها رودررو شوند راي خواهند داد. در شرايط فعلي تبليغ، دروغ و حرکتهاي پوپوليستي در بين مردم جايگاهي ندارد و مشخص است کسي که از پايين آوردن نرخ دلار و مسکن ارزان و ... حرف ميزند اهل عمل نيست. کسي که با مردم روراست باشد فارغ از اينکه از کدام طيف و گروه باشد راي خواهد آورد. با اين حال به نظر ميرسد متاسفانه نه اصلاح طلبان و نه اصولگرايان هيچ يک برنامهاي که به آن معتقد باشند و پاي آن بايستند ندارند. آنچه ميبينيم حرفهاي بزرگ است که به گفتاردرماني ميماند و در برنامههاي انتخاباتي به شکل حرفهايي خوشايند و تبليغاتي ديده ميشود. همين شعارهاي پوپوليستي است که فردي را بدون برنامه و بدون صلاحيت بر سر کار ميآورد. بهتر اين است که رئيسجمهور آينده کشور فارغ از دو جهتگيري سياسي عمده کشور يعني اصلاحطلبان و اصولگرايان باشد. اين افراد در جايي ديگر مدير هستند ولي شايد از نظر آنها آنجايي که قرار گرفتهاند بهترين جا نيست و به سمت ديگري چشم دارند و از اين نظر نميتوان به آنها خرده گرفت، هرچند که اين سمت و آن سمت اهميتي ندارد و کسي که لايق باشد وقتي وارد پستي ميشود وظيفه دارد در آن جايگاه بهترين کار را ارائه دهد و کاري که به او سپرده شده را به نحو احسن به ثمر برساند. از اين شاخه به آن شاخه پريدن کار مناسبي نيست. اگر کانديداها واقعگرا باشند و برنامهاي براساس واقعيتهاي موجود ارائه بدهند در صورت روشن بودن تصويري ارائهشده از سوي آنها قطعا مورد اقبال مردم واقع خواهند شد.
