هر بیمار دیابتی نیاز به انسولین ندارد

بنا بر تعريف ديابت، هر بيمار ديابتي نياز به انسولين ندارد. درمان ديابت مساوي با استفاده و تزريق انسولين نيست. بيماران ديابت نوع يک هميشه نيازمند مصرف انسولين هستند، اگر بيماران ديابتي نوع2 در طي زمان براي کنترل قندخون نياز به انسولين پيدا کنند و انسولين تزريق نکنند آن‌وقت مي‌تواند مضرات ديابت در بدن شخص ايجاد شود. اکثر افرادي که ديابت دارند بدن آنها نيازمند استفاده از انسولين نيست و ما براي آنها انسولين تجويز نمي‌کنيم، بنابراين تاکيد مي‌کنم که درصد بسيار کمي از بيماران ديابت نوع2 نيازمند تزريق انسولين هستند. اگر بيماران ديابتي نوع2 نيازمند به استفاده از انسولين، قند خود را کنترل نکنند علاوه بر کاهش وزن، حجم عضلات بدن خود را هم از دست مي‌دهند. بيماران نيازمند به انسولين در صورت عدم استفاده از متابوليسم چربي و قند آنها به‌هم مي‌خورد، همچنين عدم کنترل قند مي‌تواند عوارض چشمي، کليوي و عوارض قلبي‌وعروقي را در بيماران ديابتي بيشتر کند. در صورت عدم استفاده از داروي انسولين، بيماران ديابتي با خطر ابتلا به نارسايي کليوي، کوري و گزگز اندام‌ها روبه‌رو هستند. ديابت «تيپ يک» افراد جواني هستند که به‌طور ناگهاني در طول يک بازه زماني بسيارکوتاه و بدون اينکه زمينه بيماري ديابت در خانواده داشته باشند؛ به اين بيماري مبتلا شده‌اند. به‌طور دقيق‌تر ديابت نوع يک به‌طور اتفاقي در بدن افراد ايجاد مي‌شود. افرادي که دچار ديابت نوع يک هستند به‌طور ناگهاني قندخون آنها بالا مي‌رود و دچار پرادراري مي‌شوند، همچنين اين افراد به‌خاطر مصرف زياد آب در طول شب نيازمند ادرار هستند و وزن آنها پايين مي‌آيد. ديابتي نوع يک، بيماري خودايمني است، اگر قند بيماران ديابتي نوع يک گرفته شود قند آنها معمولا بالاي 300 تا 500 ميلي‌گرم در دسي ليتر است. ديابت نوع يک ربطي به روش‌هاي زندگي ندارد و به‌طور شانسي فرد به اين بيماري مبتلا مي‌شود. ديابت نوع2 معمولا در افراد مسن‌تر و ميان‌سال رو به بالا ديده مي‌شود، اين افراد زمينه ژنتيک در خانواده دارند، به‌تدريج قند آنها بالا مي‌رود و چاقي، بي‌حرکتي و روش‌هاي زندگي هم در اين بيماران تاثيرگذار است. 95درصد بيماران ديابت، ديابت نوع2 دارند، تنها 5 درصد از بيماران ديابت نوع يک دارند.