صلح امارات و اسرائیل و لزوم سیاست «هویج و چماق»
ادامه از صفحه 1 / ...همانطور که مقامات آمریکایی نیز اعلام کردهاند، تلاش برای جلوگیری از لغو تحریمهای تسلیحاتی ایران یکی از حلقههای فشار آنها به دور ایران بوده است و این امر به شیوههای مختلف و در حوزههای گوناگون ادامه خواهد یافت. از آنجا که شانس آمریکا برای استفاده از مکانیسم ماشه و بازگرداندن همه تحریمهای پیشابرجامی علیه کشورمان نیز به دلیل خروج آمریکا از برجام چندان زیاد نیست، به نظر میرسد این کشور تلاش میکند پروژه تنگ کردن حلقه امنیتی منطقهای به دور ایران را که با آغاز روابط دیپلماتیک رسمی امارات متحده عربی و اسرائیل کلید خورده، هر چه بیشتر به پیش ببرد. بحرین، عمان و عربستان سعودی سه گزینه بعدی هستند که احتمالا بعد از ارزیابی واکنشهای جهانی و منطقهای به توافق امارات و اسرائیل، از آغاز روابط دیپلماتیک خود با این رژیم غاصب خبر خواهند داد و در پی این امر، در ماهها و سالهای آتی شاهد رفتوآمدهای مکرر و البته پرحاشیه مقامات رژیم صهیونیستی در خلیجفارس خواهیم بود. اما در چنین شرایطی ایران چه میتواند بکند و راهکار مقابله با این تهدیدات امنیتی چیست؟در درجه نخست باید گفت همچون همیشه افزایش
مشروعیت داخلی و برخورداری از حمایتهای مردمی مهمترین رمز پیروزی ایران خواهد بود. تمامی ابتکار عملهای سیاسی و مذاکرات دامنهدار بینالمللی اگر با حمایت و پشتیبانی مردم همراه نباشد، راه به جایی نخواهد برد. از این رو به نظر میرسد در گام نخست ارکان مختلف نظام جمهوری اسلامی باید توجه به خواستهها و مطالبات اجتماعی را در رأس برنامههای خود قرار دهند و با شفافسازی، قطع کردن ریشههای فساد و دستهای متعرض به بیتالمال و خدماترسانی بیدریغ به اقشار مختلف جامعه و کاهش تضاد طبقاتی، مشروعیت و مقبولیت عمومی خود را بالا برده و مطمئن شوند که جامعه یکدست و متحد از تصمیمات سیاسی آنها حمایت میکند. در گام بعدی لازم است اجماع بین خود ارکان، مسئولان و تصمیمگیران اصلی نظام تقویت شده و تصمیمگیریهای اساسی برای کشور همچون «نحوه کنشگری ایران در عرصه منطقهای و بینالمللی» یا «عضویت کشورمان در اف ای تی اف»، که نتایج و پیامدهای بلندمدت دارند، میتوانند منافع ملی را تحتتأثیر قرار دهند و هزینههای زیادی بر کشور تحمیل کند، بازیچه رقابتها و منافع جناحی و گروهی نشود. در نهایت در گام آخر لازم است اقداماتی در سطح منطقهای و
بینالمللی انجام شود، آغاز مذاکرات فراگیر و استفاده از سیاست «هویج و چماق» در مقابل قدرتهای منطقهای یکی از راهحلهای موجود است؛ در واقع لازم است به کشورهای حوزه خلیجفارس تفهیم شود که جمهوری اسلامی ایران همچون همیشه تاریخ بر اولویت صلح و ثبات تأکید دارد و مایل است با پیشبرد «ابتکار صلح هرمز» به تأمین امنیت بر پایه همکاریهای بومی کمک کند، اما چنانکه کشورهای منطقه بخواهند با خیانت به آرمان کشورهای اسلامی پای دشمنان دیرین را به منطقه باز کنند، جمهوری اسلامی ایران نیز بیکار ننشسته و از همه کارتهای خود برای جلوگیری از این امر و امنیتسازی یکجانبه و پایدار استفاده خواهد کرد؛ کارتهایی که شاید استفاده از آنها آرامش و خواب راحت را از همه قدرتهای رقیب ایران برباید و همچون مسیر دیپلماسی دلپذیر و کمهزینه نباشد.
