معاون پارلماني رئيسجمهور اخيرا در سخناني خطاب به نمايندگان مجلس يازدهم گفتهاند، که نمايندگان به جاي استيضاح برنامههاي پيشنهادي خود را به وزرا بدهند تا دولت در عمر باقيمانده خود بتواند به وظايف خود بهخوبي عمل نمايد. بايد اذعان داشت؛ مجلس براي نظارت داراي ابزارهاي ريز و درشت است. اين ابزارها از تذکر شفاهي شروع و بعد از آن به تذکر کتبي و بعد سوال و سپس استيضاح ختم ميشود. استيضاح نقطه پايان در امر نظارت بر رفتار وزرا به حساب ميآيد و مجلس به اين نتيجه ميرسد که ديگر ادامه کار با وزير فعلي امکانپذير نيست و به دليل ضعف در مديريت هر وزيري اين امکان وجود دارد. موضوعي که معاونت پارلماني دولت به آن اشاره کرده اين است که نمايندگان در همين ابتدا به نقطه پاياني نرسيم و تمام مسيرها براي ادامه فعاليت وزرا را در گام اول نبنديم. بهتر است نمايندگان محترم ابتدا از ابزارهاي اوليه خود درخصوص بحث نظارت همانگونه که ذکر شد استفاده کرده و يک راست به سراغ گزينه آخر نروند. چنين شرايطي در زماني رخ ميدهد که نيت نمايندگان در چارچوب منافع سياسي تعريف شود و نمايندگان با نگاه سياسي به موضوع، عزم خود را جزم کرده باشند که اقدامي اينچنيني انجام دهند. در اين شرايط ديگر، موضوع عملکرد مناسب يا غيرمناسب مطرح نيست و با اين رويکرد نمايندگان، تصميم به برداشتن چند وزير را در دستورکار خود قرار دهند. اما اگر در جريان حسن امور و اصلاح آن باشد، ابتدا بايد نمايندگان با رويکرد گفتوگو و تعامل با وزرا اقدام کنند. قانون اساسي کشور 290 نماينده را در 13 کميسيون تخصصي تعريف کرده است که به اين وسيله نمايندگان با تقسيم شدن در اين کميسيونها تعداد آنها به حداکثر 20 نفر ختم ميشود. با اين روش نمايندگان ميتوانند با تکتک معاونان رئيسجمهور و شخص وزرا و معاونانشان به گفتوگو نشسته تا اگر مشکل يا موردي در بحث عملکردها بود درمورد آنها بحث و تبادلنظر کنند. پس با اين روش نمايندگان به سمت مجازات آخر نرفته و در همان آغاز کار را تمام کنند. در ادوار گذشته شاهد بوديم که برخي موضوعات پيرو عملکرد وزرا ابتدا با سوال و تذکر، صدها مشکل حل شده است. بارها ديده شده که مباحثي در کميسيونهاي مختلف ايجاد شده است که نمايندگان با استفاده از ابزارهاي اوليه خود در زمينه نظارت ورود پيدا کردهاند و پس از ورود و پاسخگوي وزير ابهامات براي نمايندگان در همان مرحله اول رفع شده و کار به تنبه و مجازات نهايي نرسيده است و نمايندگان با اين موضوع برخورد کردهاند که در مورد بحث موردنظرشان حق با وزير مربوطه بوده و از استفاده از ابزارهاي نهايي خود دست برداشتهاند. استيضاح و ورود به آن زماني به اين شکل مطرح ميشود که اتفاقي مهم يا رويدادي رخ بدهد و بر مبناي آن وزير بايد پاسخگو عملکرد خود باشد در غير اين شرايط، طرح چنين موضوعاتي به سود مردم و جامعه نيست. وقتي ما شعار تعامل و تعاون به نفع مردم سر ميدهيم بهترين روش اين است که موضوعات را در کميسيون هاي تخصصي مطرح کنند. ابتدا از ابزارهاي کوچک استفاده کرده و اگر به نتيجه نهايي در اين زمينه نرسيدند به ناچار استفاده از ابزار استيضاح به عنوان آخرين گزينه استفاده شود.