مشکلی که در روند قانونگذاری امروز با آن مواجه هستیم و مجلس را از تاثیرگذاری کمی خارج کرده به عدم ارتباط تنگاتنگ با دستگاه اجرائی هم بازمیگردد، نمایندگان باید در جریان قرار داشته باشند که دستگاه اجرائی با چه مشکلاتی مواجه است و برهمان اساس با دولت رفتار کنند یا از رئیسجمهور متوقع باشند. در واقع براساس تجربه شخصی و تجربه کار در مجلس میگویم که نمایندگان اگر با دولت ارتباط نداشته باشند شاید از خیلی جهات توقعات غیرمعقول یا امکانناپذیر داشته باشند اما زمانی که ببینند چه گرههایی در کار دولت وجود دارد این توقعات به پایینترین سطح خود میرسد. علاوهبراین مجلس با ارتباط با دولت میتواند قوانینی در جهت تسهیل کار دولت و پیشبرد بهتر امور مملکت وضع کند که این موضوع در شرایط فعلی ضروری هم هست، ارتباط تعاملی بین قوا علاوهبراینکه بارها تاکید شده در شرایط بحران بیش از پیش نیاز است. مجلس میتواند رئیسجمهور و تیم هیات دولت را به جلساتی دعوت کند که طی آن به مشکلات و راهکار حل آنها رسیدگی شود، در همین جهت هم دولت را یاری کند. مجلس دهم ارتباط تنگاتنگی با دولت داشت اما باز هم از نظر ارتباط کارشناسی با دولت برای حل مشکلات
به نقطه قابل قبولی نرسیدیم، چه برسد به آنکه پارلمان بهطورکلی با دولت ارتباطی نداشته باشد و از روز اول هم اعلام کرد که تا حدودی هم علیه دولت موضع دارند، مجلس یازدهم خود را از قوه مجریه دور نگه داشته و سعی بر ارتباط هم ندارد؛ بنابراین قوانین پرحاشیهای هم که میخواهند وضع کنند به جایی نمیرسد، مجلس یازدهم بهتر است در جهت حل مشکلات پیشرو باشد. طی دو ماهی که مجلس یازدهم آغاز به کار کرده نتوانسته با اقبال عمومی صددرصدی مواجه شود و در جهت وضع قوانین رضایت همه را به دست بیاورد و قضاوت مردم این است که طرحهای مجلس یازدهم تاکنون راهگشای مشکلات اساسی آنها نبوده است. مشکلات امروز کشور ما مشکلات ملی است و نه جناحی، دولتی که رویکردی نزدیک به اصلاحطلبی دارد با مشکلات جناحی مواجه نیست و مشکلات آن عموما مشکلات کشور است، اگر مجلس بتواند به مشکلات ملیتر نگاه کند میتواند به دولت نزدیک شود و در این یکسال باقیمانده در قالب طرحها و لوایح مشکلات اندکی را حل کند اما اگر به مشکلات همچنان جناحی نگاه کنند و شعار بدهند که روش آنها متمایز از دولت است، در حد انتظار نمیتوانند کاری از پیش ببرند و حداقل تعامل بین دو قوا ایجاد
میشود.