متاسفانه شاهد تغيير و تحولات متعددي روي نيمکت تيمهاي ليگبرتري هستيم. اولين بهانهاي که تيمها ميتوانند بياورند، کروناست. چرا که اوضاع اقتصادي خراب و اين معضل گريبانگير همه تيمها شده است. درحال حاضر تعصب به لباس و باشگاه هم متزلزل شده و اين بحث نيز دليلش مسائل مالي ميتواند باشد. از اين موضوع نبايد بهراحتي گذشت. در فوتبال ايران و در همه ليگها و تيمهاي پايه هم اين موضوع مشهود است. حتي 2 باشگاه استقلال و پرسپوليس هم در حال حاضر حدود 200ميليارد بدهي دارند. تيمهاي خوبي هم مثل سپاهان، ذوبآهن و فولاد تقريبا چنين مشکلاتي را ندارند و اگر مشکلاتي هم دارند بهخاطر بيتدبيري مديرانشان بوده است. مربيان اين تيمها ثابت و بدون تغيير بودهاند. اگر هم تغييري در اين تيمها وجود داشته بهخاطر خواست خود مربيان بوده است. فولاد با نکونام و سپاهان با قلعهنويي ادامه همکاري ميدهند چرا که در اين باشگاهها ثبات مديريتي وجود دارد. در پرسپوليس هم چنين ثباتي وجود داشت، اما بهدلايل ديگري مربي اين تيم ماندني نشد. متاسفانه در فوتبال ما اتفاقاتي رخ ميدهد که فقط به نداشتن پول ارتباط پيدا ميکند. در حال حاضر فوتبالِ حرفهاي و مديران ورزشي نداريم. کشورهاي عربي طي سالهاي اخير پيشرفت زيادي در فوتبال داشتهاند و در گذشته بهخاطر متمول بودنشان، هرکسي را که ميخواستند، برکنار ميکردند. آنها در گذشته مديرورزشي نداشتند و اين موضوع فقط مربوط به ساليان گذشته ميشود. اگر دقت کنيم متوجه پيشرفت محسوس کشورهاي عربي در اين زمينه ميشويم و شاهد فوتبال حرفهاي در اين کشورها هستيم. آنها با پولي که دارند، حالا مدير خوب ورزشي هم اضافه کردهاند. تغييرات زياد در کادرفني تيمهاي ايراني بيسابقه بوده است. اما بايد بدانيم اساسا ليگ ما در همه بخشها بيسابقه است. تاسف ميخورم وقتي ميبينم که بازيکنان ايراني دچار کرونا ميشوند. کيفيت کاري فوتباليستها بهخاطر همين ويروس پايين آمده است. تمام اينها بهدليل وجود دلهره براي آنهاست. اين دلهره براي همه مربيان هم وجود دارد. ما مربيان هميشه ساکمان روي دوشمان است. يعني بايد آماده هر اتفاقي باشيم و به جايي دل نميبنديم. ثبات درست و حسابي در فوتبال ايران وجود ندارد. در ايران، از 80 ميليون نفر، 75 ميليون علاقهمند به فوتبال داريم. همان 5 ميليون نفر هم شايد خودشان خبر ندارند که به فوتبال علاقه دارند. ورزشهاي ديگري هم وجود دارد، اما معضلات فوتبال بيشتر است.