براي تعريف ديابت بارداري، ابتدا لازم است محدوده قندخون نرمال در بارداري را بدانيم. در بارداري قندخون نرمال ناشتا، بين 60 تا 95 و قندخون نرمال 2ساعت بعدازغذا، بين 80 تا 120 است. اگر سطح قندخون از اين محدوده فراتر برود، تشخيص ديابت بارداري مطرح ميشود. افزايش قندخون در بارداري، از جمله مشکلاتي است که افراد در بارداري با آن مواجه هستند. ميزان شيوع آن در خانمهاي باردار در ايران، حدود 4درصد و در جوامع مختلف 3تا14درصد است. از اين افراد، حدود 10درصد، از قبل به ديابت مبتلا هستند و حدود 90درصد، حين بارداري به اين مشکل دچار ميشوند که اين گروه دچار ديابتبارداري هستند. قندخون بالا در بارداري ميتواند عوارض جدي بهدنبال داشته باشد. مهمترين دليل بروز ديابت بارداري ترشح هورمونهاي جفت است که با اثرات انسولين مادر مقابله ميکند و در نتيجه، به افزايش گلوگزخون در مادر منجر ميشود. اين قند از طريق جفت به جنين ميرسد و باعث بالارفتن قندخون جنين و بهدنبال آن افزايش انسولين در جنين ميشود که عوارض متعددي را بهدنبال دارد. ديابت بارداري معمولا بعداز بارداري از بين ميرود، ولي در بعضي موارد ميتواند به شکل ديابت نوع2 باقي بماند. در بعضي مادران ممکن است اختلالات متابوليک تا 3سال پساز زايمان ادامه داشته باشد. در چنين شرايطي داشتن سبک زندگي سالم، يعني تغذيه مناسب و ورزش منظم به کاهش عوارض متابوليک کمک ميکند. ديابت بارداري ميتواند براي مادر عوارضي همچون فشارخون بالا در بارداري و پرهاکلامپسي، زايمان زودرس و عفونتهاي ادراري در نيمهدوم بارداري را بهدنبال داشته باشد و براي جنين نيز وزنبالا حين تولد (وزن بيش از 4کيلوگرم)، افت قندخون نوزادي، افت کلسيم، زردي، تولد نوزادنارس، کاهش رشدداخل رحمي و تولد با وزنکم را بههمراه داشته باشد. افرادي که قبل از بارداري مبتلا به ديابت هستند، لازم است قبلاز شروع بارداري به پزشک مراجعه کنند تا قندخونشان کنترل شود و پزشک براساس شرايط، داروها را تعديل و يا جايگزين کند. افرادي که سابقه ديابت ندارند نيز پيش از اقدام به بارداري بايد براي کنترل سطح قندخون غربالگري شوند. مهمترين گام در کنترل قندخون اصلاح سبک زندگي است. بنابراين مشاوره تغذيه و دريافت يک رژيم غذايي متعادل و متناسب ميتواند بسيار کمککننده باشد و حتما بايد به اين نکته توجه کرد که ممکن است رژيم غذايي فرد در طول بارداري با توجه به نياز مادر و جنين تغيير کند.