کاهش همکاری نتیجه تعارض در تصمیم‌گیری‌هاست

يکي از موضوعاتي که امروز همه دنيا با آن درگير هستند، مربوط به ويروس کرونا يا همان کوويد 19 است که تقريبا بيشتر از پنج ماه است که ما در ايران درگيرش شده‌ايم و قبل از آن چين و بعد از آن ساير کشورها نيز درگيرش شدند. طبيعتا در چنين شرايطي با توجه به ويژگي اين ويروس که عمدتا مبتني بر رعايت بهداشت فردي و بهداشت محيط براي پيشگيري و کنترل اين بيماري است، همکاري مسئولان و مردم در اين شرايط اجتناب‌ناپذير است. وقتي بحراني ايجاد مي‌شود، مردم انتظار دارند تصميم‌گيري‌هايي که مسئولان انجام مي‌دهند دغدغه يا نگراني‌شان را از بين ببرد يا کمتر کند. در شروع بحران کرونا يکي از مشکلات ما مديريت اين بحران بود که از کمبود لوازم شروع شد. گرچه در کوتاه‌مدت اين کار انجام شد. با توجه به جايگاهي که ستاد ملي کرونا داشت، طبيعتا هرچه جلوتر آمديم، اين هماهنگي بيشتر شد به‌گونه‌اي که حتي چند ماه هم که مراکز آموزشي و اجتماعي و غيره تعطيل بود، بدون شک همراهي و همکاري مردم در موفقيت کنترل اين بيماري تاثيرگذار بود و نمي‌شود به‌راحتي از کنار آن گذشت. چراکه اگر مردم همراهي نمي‌کردند، به مراتب وضعيت بحراني‌تر بود و ما به جايي نمي‌رسيديم که تعداد فوتي‌هايمان کم شود. در چنين شرايطي بعد از گذشت دو، سه ماه در نهايت دولت تصميم گرفت بين حفظ سلامت مردم و رونق کسب و کار، چراکه بخشي از منابع درآمدي دولت هم به همين رونق کسب و کار و ماليات و موضوعات مشابه مرتبط بود، در قالب فاصله‌گذاري هوشمند به‌تدريج شروع به آزاد کردن يکسري فعاليت‌هاي اقتصادي و فرهنگي و بعد فعاليت‌هاي ورزشي کند. اما از آن طرف شعار در خانه بمانيد، همچنان دارد تکرار مي‌شود که تعارضي در تصميم‌گيري‌هاست. اگر در خانه ماندن، استراتژي اساسي و اصلي براي حفظ سلامت مردم هست پس باز کردن اماکن عمومي چيست؟ ممکن است دولت بگويد به خاطر رونق و کسب و کار مجبور به انجام اين کار شده است اما مردم اگر مراعات نکنند، خودشان بايد تاوان پس دهند. اين به نوعي خالي کردن پشت مردم است. مهم اين است که مردم در بحران‌ها انتظار دارند دولت کنارشان باشد. همانطور که مردم در بحران‌ها و شرايط مختلف کنار دولت‌ها هستند و فقط مربوط به جامعه ما نيست و در تمام جوامع اين موضوع وجود دارد. لذا وقتي مي‌گويند تهران 10 تا 15 درصد پروتکل‌ها را رعايت مي‌کنند و 12 استان مجددا به وضعيت قرمز برگشته‌اند، نشان مي‌دهد که مردم در اين مرحله دچار يک تعارض و تضاد شده‌اند بين آنچه استراتژي در خانه ماندن هست و تصميماتي که دولت براي بازگشايي بسياري از فعاليت‌ها از جمله فعاليت‌هاي ورزشي و بازار و ادارات گرفته است. قبل از کرونا هم موضوع دهک‌هاي پايين و فقر، موضوع جدي کشور ما بود. حالا که اين موضوع چند ماه طول کشيد در عمل فشارهايي که به مردم براي تامين معيشت‌شان وارد شده و اگر تصميماتي را که ستاد ملي کرونا مي‌گيرد قبول دارند، اما در عمل پايبندي به آن دشوار است و رفتار امروز برخي شهروندان نشان‌دهنده همين است.