چالش اصلی مجلس آینده
وعدههایی که رئیس جمهور در خصوص بعضی مسائل میدهد غیرعملی است. یکی از مسائلی که آقای حسن روحانی اخیرا صحبت کرده به کار گیری زنان در سمتهای اجرائی است که این از وعدههای انتخاباتی ایشان هم بود اما تا به امروز نتوانسته جامه عمل به آن بپوشاند. رئیس جمهور تا امروز نتوانسته قدم جدی برای انتخاب وزیر زن بردارد، حالا چگونه میتوان امیدوار بود در یک سال و نیم آینده این اتفاق رخ بدهد؟ اگر قرار بود اقدامی صورت بگیرد تا به امروز انجام شده بود. برداشت طبیعی این است که در پی وعدههایی که قابلیت اجرای عملی ندارند اعتماد مردم بیش از پیش آسیب میبینید کما اینکه به نظر میرسد در حال حاضر از موضوع زنان و جوانان و مطالبات آنها استفاده تبلیغاتی میشود و تبدیل به موضوعی نخ نما شده است. استفاده از مطالبات زنان و جوانان فقط ثمره اقدامات دولت نیست بلکه هردو جناح بعضا نگاه خاص به این دغدغه جامعه دارند. البته که این موضوع فقط مربوط به دولت فعلی نیست و این حرفهای شعاری از دولتهای پیشین تا به امروز وجود داشته است. باید برای مردم روشن شود درعمل مشکل کجاست؟ اگر در این زمینه مشکل قانونی وجود دارد چرا به آن رسیدگی نمیشود، اگر مشکل
ساختاری یا فرهنگی است چرا در جهت رفع آن برنمیآیند؟ یا اینکه قدرتهایی مانع از این اقدامات دولتها میشوند؟ اگر موضوع این قدرتها هستند باید در جهت تعامل برای رفع این مشکل راهکار ارائه شود. زنان در شرایط فعلی نقش خود را ایفا میکنند و حتما لازم نیست در قدرت حضور داشته باشند تا نقش آفرینی کنند آنها پیشتاز تحولات در ایران بودهاند و در همه عرصهها همواره نقش خود را ایفا کردهاند. هر زمانی بانوان به کار در قدرت منصوب شدهاند صداقت و کارآمدی آنها اثبات شده است. حتی اگر به زنان و جوانان میدان هم ندهیم آنها در عرصههای مختلف حضور دارند و موتوراصلی تحولات امروز جامعه هستند. نمیتوان در حال حاضر پیش بینی کرد که در مجلس آینده ادامه مطالبه گری مردم به چه شکل خواهد بود اما تجربیات نشان داده، وقتی مطالبات تبدیل به موضوعات خاص اجتماعی میشوند ساختارها باید متناسب با آنها خود را تغییر بدهند و اگر مقابله کنند فقط هزینهها بالا میرود در نتیجه باید به مطالبات اجتماعی با توجه به ساختار حقوقی فعلی پاسخ لازم داده شود. یکی از چالشهای اصلی مجلس آينده پاسخ به مطالبات اجتماعی با وجود ساختارهای حقوقی فعلی است. باید در تبلیغات
جناحی و احزاب مشخص شود چگونه میخواهند به مطالبات اجتماعی مردم پاسخ بدهند. وعده دادن و ابراز امیدواری برای حل کردن آنها دیگر برای مردم باور پذیر نیست و باید برنامهای ارائه بدهند که مردم بتوانند آن را ارزیابی کنند و به پشتوانه آن برنامه کاندیداهای خود را انتخاب کنند.
