دانستنیها
همه چيز درباره بيماري لوپوس
بيماري لوپوس با نام اختصاري (SLE) يکي از انواع بيماري خودايمني است و زماني رخ ميدهد که سيستم ايمني بدن بيمار شروع به حمله بافتها و اندامهاي بدن خود فرد ميکند. اين حملات باعث التهاب، ورم و آسيبديدن نقاط مختلف بدن همچون مفاصل، پوست، کليهها، خون، قلب و ريه ميشود. خطر ابتلا به لوپوس در خانمها 9 برابر بيشتر از آقايان است و اغلب افراد در بازه سني 15 تا 45 سال به اين بيماري دچار ميشوند. اما بازهم امکان ابتلاي افراد کهن سال و حتي کودکان هم به اين بيماري وجود دارد. شدت لوپوس در علائم آن تاثير دارد، برخي از بيماران علائم خفيفي را شاهد ميشوند و هم چنين با توجه به اشخاص متفاوت علائم و نشانههاي لوپوس نيز متفاوت است. از خصوصيات بارز بيماري لوپوس دورههاي عود بيماري يعني تشديد و دورههاي خاموشي يعني کاهش علائم است، براي تشخيص لوپوس نميتوان تنها به يک چيز اشاره کرد چرا که اين بيماري در بعضي از افراد فقط يک سيستم بدن مانند پوست و در عدهاي ساير قسمتهاي بدن را نيز درگير ميکند.
علائم
علايم لوپوس مشابه علائم برخي از بيماريهاي پوستي است و همين امر تشخيص آن را سخت ميکند، بعضي افراد مستعد ابتلا به اين بيماري بهدنيا ميآيند و عوامل ساده و معمولي همچون عفونتها، مصرف بعضي داروهاي خاص و يا حتي نور خورشيد محرک ابتلاي آنها به لوپوس ميشود. هرچند درمان کاملي براي لوپوس وجود ندارد، اما درمانهايي براي کنترل و کاهش آن وجود دارد.
انواع بيماري
لوپوس پوستي، با نام اختصاري (DLE) يک بيمارى مزمن پوستى است که درصد کمى از آنها مبتلا به (SLE) هستند و بقيه فقط مشکل پوستى دارند. لوپوس منتشر (Systemic)، بيمارى لوپوس اريتماتوى منتشر (SLE) که به اختصار لوپوس ناميده ميشود از دسته بيمارى هاى خود ايمنى است. لغت «منتشر» بدين معنى است که اين بيمارى قادر است قسمتهايى از بدن را درگير سازد. «اريتماتو» به معنى قرمزرنگ است که بهخاطر هاله قرمز رنگ روى پوست گونهها به اين نام گذاشته شده است. سيستم ايمني بدن بهصورت طبيعي، آنتيباديهايي دارد که اين آنتيباديها عليه ويروسها و ديگر مواد خارجي عمل ميکنند. اين مواد خارجي درواقع بهعنوان آنتيژن عمل ميکنند و اختلالات سيستم ايمني بدن را سبب ميشوند. دربيماري لوپوس در واقع سيستم ايمني نميتواند فرقي بين ماده خارجي و سلولها و بافت خود بدن بگذارد، درنتيجه به بافت خودي حمله ميکند. اين روند دليل التهاب و درد و صدمه، در قسمتهاي مختلف بدن است.
سير بيماري
سير بيمارى بهصورت دورههاى عود و بهبود است. درگيرى شديد ارگانهاى حياتى (کليه، قلب، ريه، مغز) نادر است و بيشتر بيماران زندگى عادى خواهند داشت. علائم و نشانههايي که ممکن است زنگ خطري براي عود بيماري لوپوس باشد، عبارتنداز: خستهشدن بيش از حد انتظار، احساس ضعف مداوم، احساس درد در تمام بدن، داشتن تب بهصورت خفيف يا شديد، بياشتهايي مداوم، کاهش وزن ناخواسته، افزايش ريزش مو، خونريزي از بيني بهصورت مکرر، زخمهاي سقف دهان بهطوريکه پس از خوردن غذاهاي تند دچار سوزش شود، بثورات پوستي در نقاط مختلف بدن، درد مفاصل، تورم مفاصل، خستگي مفاصل هنگام برخاستن از خواب، درد قفسه سينه با افزايش تنفس، تنگي نفس، سرفه همراه با خلط خوني، سردردهاي غيرمعمول و مداوم، احساس حالت تهوع و استفراغ، احساس ناراحتي و درد در شکم بهطور مداوم، ورم کردن پاها بهطور مداوم، ورم کردن پلکها، ديدهشدن خون در ادرار، در صورت بالارفتن مقدار (pt) علامت مشخصه لوپوس است،
استرس، ابتلا به بيماري را بيشتر ميکند
تحقيقاتي که بهتازگي صورت گرفته نشان ميدهد که يک سازوکار مرتبط با کروموزوم X، با بيماريهاي خودايمني و لوپوس در ارتباط است. دليل اينکه اغلب زنان در معرض لوپوس قرار مي گيرند اين است که کروموزوم X نسبت به کروموزوم Y، ژنهاي مرتبط با ايمني بيشتري را حمل ميکند و همانطور که ميدانيم زنان دو کروموزوم X و مردان يک کروموزوم X و يک کروموزوم Y دارند؛ بنابراين زنان بيشتر در معرض بيماريهاي خود ايمني هستند. لوپوس هيچ عامل شناخته شدهاي ندارد و ترکيبي از عوامل ژنتيکي، محيطي، هورموني، ايمني بدن و زيستمحيطي است. عفونتهاي باکتريايي و ويروسي، استرس عاطفي شديد، قرارگرفتن در معرض نور شديد خورشيد و استفاده از داروهاي فشارخون و منظم شدن ريتم قلب، ميتوانند سبب بروز علائمي شبيه لوپوس شوند. افزايش هورمون استروژن در دوران بارداري نيز ميتواند لوپوس را تشديد کند.
پيشبيني پيشرفت پارکينسون با آزمايش خون
پژوهشگران در مطالعه اخيرشان موفق به توسعه يک آزمايش خون شدهاند که ميتواند پيشرفت بيماري پارکينسون را پيشبيني کند. پژوهشگران اخيرا آزمايش خوني را توسعه دادهاند که توسط آن بهراحتي ميتواند چگونگي پيشرفت بيماري پارکينسون را دريابند. آنها اميدوارند آزمايششان بتواند به افراد مبتلا در مديريت بهتر اين بيماري کمک کند. طي اين مطالعه پژوهشگران، 250 فرد را که در بيش از 150 نفر از آنها اخيرا بيماري پارکينسون تشخيص داده شده بود، مورد بررسي قرار دادند. ايده اين بود که نمونه خون از بيماران گرفته شود و برخي از نشانگرهاي زيستي را اندازهگيري کنند تا دريابند آيا ميتوانند پيشرفت اين بيماري را طي سه سال آينده پيشبيني کنند يا خير. پژوهشگران بهطور خاص بهدنبال علائم التهاب و پيري سلول (يعني زماني که سلولها توانايي تقسيم را از دست دادهاند) بودند. بررسي نمونههاي خون افراد نشان داد: افراد مبتلا به بيماري پارکينسون تلومرهاي کوتاهتر که يکي از نشانههاي پيري سلول است را نسبت به ديگر افراد دارند. پژوهشگران توانستند وضعيت پيري سلول در اين بيماران را تا 18 ماه آينده نيز پيشبيني کنند. تلومر (Telomere) پايانه فيزيکي کروموزمهاي خطي است که از يک توالي غير کدکننده تشکيل يافتهاست. در پستانداران تلومر مرکب از تعداد متغيري تواليهاي تکراري، با رمز TTAGGG است. بيماري پارکينسون با مرگ تدريجي سلولهاي عصبي دوپامين مغز مشخص ميشود. اعتقاد بر اين است که اين موضوع بهدليل تجمع تودههاي ناسازگار کروي شکل پروتئين «آلفاسينوکلين» ايجاد ميشود. اين پروتئين سمي اغلب بهعنوان اجسام لويي شناخته ميشوند. بيماري پارکينسون همان لرزش در وضعيت استراحت است که شيوع آن بيشتر در سنين پيري است؛ اما در جوانان هم ديده ميشود. شيوع آن در تمام مناطق دنيا يکسان است؛ يعني درصد شيوع بيماري با تغيير در منطقه خيلي فرق نميکند. بهطور کلي اين بيماري بر اثر از بين رفتن سلولهاي ترشحکننده مادهاي به نام دوپامين (که يک انتقالدهنده عصبي است) و تجمع آلفا-سينوکلئين رخ ميدهد.
