در کوتاه مدت، بيماري ديابت عارضه خاصي را بر اندامهاي بيماران تحميل نميکند اما اگر کنترل قندخون بهدرستي صورت نگيرد، عوارض مختلفي در بلندمدت در کمين بيماران است که جبران آن هم براي بيمار دشوار و شايد غيرقابل جبران باشد و هم براي نظام بهداشت و درمان، هزينههاي زيادي را بهبار ميآورد. معاينات دورهاي پزشکي براي بيماران ديابتي، براي بررسي سلامت اندامهايي همچون چشم، قلب و کليه ضروري است و در اين خصوص بيماران ديابتي بايد اهتمام و توجه لازم را داشته باشند. مهمترين راه براي رهايي از عوارض بيماري ديابت، توانمندسازي بيماران است. اين يک واقعيت غيرقابل انکار و يک ضرورت است که بيماران ديابتي بايد توانمنديهاي خود را براي مديريت اين بيماري افزايش دهند و اين موضوع از طريق آموزش محقق ميشود. ديابت نوعدو، ناشي از سبک زندگي ناسالم خصوصا در زندگي شهري و ماشيني است. استفاده زياد از غذاهاي پرکالري و فستفودها، کاهش فعاليت بدني و تحرک، استرس، تغذيه ناسالم و بسياري از مولفههاي مرتبط با سبک زندگي، بر افزايش شيوع ديابت اثرگذار هستند. با توجه به شيوع ديابت در جهان و در کشور ما، بايد سطح آگاهي مردم نسبت به اين بيماري افزايش پيدا کند. اطلاعات، فرهنگ و آگاهيهايي که متکي بر دانش و علم روز است، بايد به درون خانوادهها انتقال پيدا کند. ضمن اينکه بايد با خرافات، باورها، اطلاعات نادرست و مطالب غيرواقعي، مقابله کرد. بيماران ديابتي، خصوصا بيماران مبتلا به ديابت نوع يک، بايد روزانه چندينبار، نسبت به سنجش قندخون اقلام کنند و خوشبختانه با در دسترس بودن دستگاههاي تست قندخون خانگي، انجام اين امر کاملا تسهيل شده است.