ورزش ایران ضعف دیپلماسی دارد

چند وقت پيش رئيس کميته ملي المپيک و وزير ورزش با توماس باخ، رئيس کميته بين‌المللي المپيک ديداري داشتند. اين ملاقات براي متوليان ورزش بهترين موقعيت بود که از حق و حقوق ايران دفاع کنند، اما وقتي ايران در هر موضوعي عقب‌نشيني مي‌کند، آنها هم حالت هجومي خود را بيشتر مي‌کنند. زماني که موضوع جودوکار ما مطرح شد و قرار است با پرچم المپيک به ميدان برود يا شطرنجباز ما در مسابقات با پرچم فدراسيون جهاني بازي مي‌کند، ايران هيچ واکنشي نشان نمي‌دهد و عقب‌نشيني مي‌کند مشخص است که آنها هم تهاجمي کار مي‌کنند. پس از سلب ميزباني ايران باشگاه‌ها اعلام کردند در صورتي‌که ميزباني برنگردد آنها انصراف مي‌دهند، همين واکنش به نوعي عقب‌نشيني است و آنها هم همين را مي‌خواهند. آنها فشار مي‌آورند تا ما عقب‌نشيني کنيم و خيالشان راحت شود. وقتي ايران مقررات را هم زيرپا مي‌گذارد و قانوني رفتار نمي‌کند، در حقيقت تمکين غيرقانوني صورت گرفته است. ما در اين راه مبارزه مدني نکرده‌ايم. در واقع مواضع کشور ما بايد بر محور عزت و مصلحت و حکمت باشد. اين سه اصل، محور سياست برخورد با خارجي است. وزارت‌خارجه از طريق سفرا بايد به اين موضوع ورود کند. آنها بايد با کشورهاي عضو آسيا ملاقات کنند و تعامل با مسئولان ورزشي و مسئولان کميته المپيک آنها، مانع ضايع‌شدن حق ايران شوند. ما بايد در حال حاضر تلاش کنيم تا اين رأي برگردد. اگر انصراف بدهيم، مخصوصا در حوزه آسياي ميانه و خاورميانه که عرب‌ها حاکم هستند، کارمان به مشکل خواهد خورد. در چنين موقعيتي سريعا سفراي ما بايد وارد عمل شوند و با روساي کميته المپيک و روساي فدراسيون‌هاي کشورهاي عضو AFC مذاکره کنند، بعد از آن بايد به مراجع بالاتر نظير CAS شکايت و امنيت ايران را ثابت کنند. يک زماني هواپيماي تيم منچستريونايتد سقوط کرد و کل اعضاي آن تيم کشته شدند، اين حادثه ممکن است در هر کجاي دنيا رخ دهد. آيا آنها از مسابقات محروم شدند؟ در المپيک مونيخ برخي ورزشکاران را دزديدند و گروه آلماني هم اقدام به اين کار کرده بودند. آيا آلمان از المپيک حذف شد؟! در اساسنامه فوتبال کاملا قيد شده است که هيچ‌کدام از اعضا، منظور همان فدراسيون‌ها، نبايد جهت‌گيري سياسي داشته باشند و در غير اين‌صورت، بايد اخراج شوند. کساني که کشور ما را ناامن جلوه مي‌دهند در واقع کار سياسي انجام مي‌دهند و ما به‌راحتي مي‌توانيم به دادگاه CAS شکايت کنيم و از حق خودمان دفاع کنيم. چند وقت پيش AFC و فيفا اعلام کردند که کشور ايران بالاترين ميزان تماشاگر باشگاهي را دارد. در اين دو نهاد بحث تماشاگر از اهميت زيادي برخوردار است، اما چطور به‌دنبال حذف ايران با بالاترين ميزان تماشاگر هستند؟! در شرايط فعلي بايد اعتراض کنيم و به همين راحتي ميدان را خالي نکنيم. نبايد طوري برخورد کنيم که عزت کشور ايران زير سوال برود. مصلحت ما هم در شرايط فعلي کناره‌گيري از مسابقات نيست. ما بايد الان در ميادين بين‌المللي حضور داشته باشيم و بتوانيم از طريق وزارت‌خارجه، ديپلماسي ورزش را قوي کنيم و اعضاي بيشتري را با خودمان همراه کنيم و اجازه ندهيم حق ما ضايع شود. ورزش ايران ضعف ديپلماسي دارد و در بحث بين‌المللي هم ضعيف عمل کرده‌ايم. بحث مربيان خارجي که به‌خاطر حق و حقوقشان از ايران در فيفا شکايت کردند، باعث شد تا امنيت اقتصادي ايران هم ضعيف نشان داده شود. وقتي يک بازيکن يا مربي خارجي به ايران مي‌آيد و ما نمي‌توانيم در برابر آنها به تعهدات خود عمل کنيم در نهايت آنها به مجامع بين‌المللي شکايت مي‌کنند. اين مسائل در چنين تصميم‌گيري‌هايي موثر است.