چرا «هوای سالم» از شاخص کیفیت هوا حذف شد؟

در پي اعمال تغييرات جزئي در اعلام شاخص کيفيت هوا و استفاده از واژه «قابل قبول» به جاي «سالم» سرپرست دفتر پايش فراگير سازمان حفاظت محيط‌زيست گفت: اين تغيير بر اساس قانون هواي پاک انجام شده است. زهرا سماعي در گفت‌و‌گو با ايسنا افزود: پيش از اين شاخص 50 تا 100 کيفيت هوا به عنوان «هواي سالم» در نظر گرفته مي‌شود اما بر اساس ماده 3 قانون هواي پاک مقرر شده است که به دليل رعايت استانداردهاي بين‌المللي عبارت «قابل قبول» جايگزين «هواي سالم» شود. سرپرست دفتر پايش فراگير سازمان حفاظت محيط‌زيست با اشاره به اينکه ساير عبارت‌هاي تشريح کيفيت هوا از جمله هواي ناسالم‌ براي گروه‌هاي حساس، هواي ناسالم، هواي بسيار ناسالم و خطرناک تغييري نکرده است، اظهار کرد: همچنين تغيير عبارت «هواي سالم» تغييري در نحوه محاسبه، رنگ يا ساير ويژگي‌هاي تعريف آلاينده‌هاي هوا ايجاد نکرده است. شاخص کيفيت هوا (AQI) به پنج دسته اصلي تقسيم‌بندي مي‌شود. بر اساس اين تقسيم‌بندي از عدد صفر تا 50 هوا پاک، از 51 تا 100 هوا سالم يا متوسط، از 101 تا 150 هوا ناسالم براي گروه‌هاي حساس، از 151 تا 200 هوا ناسالم براي همه گروه‌ها، از 201 تا 300 هوا بسيار ناسالم و از 301 تا 500 شرايط کيفي هوا خطرناک است. گفتني است در هواي پاک که با رنگ سبز نشان داده مي‌شود، شرايط کيفيت هوا مناسب است و خطري براي سلامت انسان ندارد. در هواي سالم که به رنگ زرد شناخته مي‌شود، کيفيت هوا قابل‌قبول و غلظت آلاينده‌ها کمتر از حدي است که بر سلامت انسان تاثير منفي داشته باشد اما در هواي ناسالم براي گروه‌هاي حساس که به رنگ نارنجي نشانه‌گذاري مي‌شود، مقدار AQI بين 101 تا 150 قرار مي‌گيرد که در نتيجه آن گروه‌هاي حساس اثرپذيري بيشتري از آلودگي هوا خواهند داشت. در هواي ناسالم که به رنگ قرمز است، کليه افراد جامعه در معرض مخاطرات ناشي از آلودگي هوا قرار مي‌گيرند و حتي ممکن است گروه‌هاي حساس دچار عوارض شديدتري شوند. افزون بر اين در هواي بسيار ناسالم که به رنگ بنفش نشان داده مي‌شود و عدد AQI بين 201 تا 300 قرار مي‌گيرد، احتمال بروز عوارض جدي براي سلامت افراد جامعه افزايش مي‌يابد.