ماجرای یادگیری کامپیوتر!

يادگيري کامپيوتر امروز ديگر واقعا تبديل به يک مساله خيلي خيلي مهم شده است. من يادم هست چند سال پيش پدربزرگم با اينکه يک بار توي يک روزنامه مقاله‌اي خوانده بود که در آن نوشته شده بود «تا سال 2000 هر کي کامپيوتر بلد نباشه، بيسواده» اما حدود 1200 بار اين جمله را توي شرايط مختلف به ما گفت. يعني صبح از خواب بيدار مي‌شديم مي‌گفت: «صبح بخير فريور جون! هيچ مي‌دوني تا سال 2000 هرکي کامپيوتر بلد نباشه، بيسواده؟» سر نهار اين جمله را مي‌گفت، سر شام هم اين جمله را مي‌گفت. مي‌بردمان شهربازي، همين‌طوري که ما بالاي چرخ‌و‌فلک جيغ مي‌کشيديم از پايين داد مي‌زد: «مواظب خودتون باشيد! يادتون هم نره تا سال 2000 هر کي کامپيوتر بلد نباشه، بيسواده». حتي اين اواخر خيلي پيشرفت کرده بود، توي خواب‌مان مي‌آمد همين جمله را مي‌گفت و از خواب‌متن مي‌رفت.

مساله ديگر اينجا بود که اين سال 2000 را هم تمديد نمي‌کرد. يعني تا لحظه آخر هم اميدش را از دست نمي‌داد. سه روز مانده بود که سال 1999 تموم بشه، پدربزرگم همچنان اميد داشت که درعرض 72 ساعت باقيمانده ما کامپيوتر ياد بگيريم و بيسواد نمانيم!

خب ما آن زمان سن‌مان کم بود، مساله را خيلي جدي نمي‌گرفتيم. يعني من توي آن سن با خودم مي‌گفتم من نهايتا قرار است نويسنده بشوم و زبان شايد خيلي به کارم نيايد. اما جالب است بدانيد که اتفاقا يک‌سري از سياستمدارها هم دقيقا همين فکر را مي‌کردند! يعني آنها هم لزومي به يادگيري کامپيوتر و حتي زبان هم نمي‌ديدند! واسه همين بود که ما NPT رو حتي MP3 هم گفتيم اما تلفظش را ياد نگرفتيم؛ چون کامپيوتر و زبان بلد نيستيم، توي اينترنت نمي‌رويم که يک جست‌وجو بکنيم تا تلفظ واقعي موزه لوور را متوجه شده و نگوييم موزه لودِر!

اصلا خود من اولين باري که رفتم کلاس کامپيوتر، استرس داشتم، بابام که گفت: «پسرم واسه رفع استرس، سعي کن استرس نداشته باشي!» مامانم گفت: « کامپيوتر خيلي کلمه و اصطلاح خارجي داره، پس هرچي بهت گفتن تو بگو اوکي!». من رفتم داخل کلاس معلم گفت سلام، من گفتم اوکي! گفت خوش اومدي، من گفتم اوکي! گفت چند سالته؟ من گفتم اوکي! اما وقتي گفت برو بشين سر جات! من گفتم اوکي! تا بالاخره يه جا از اوکي درست استفاده کرده باشم!

البته اين وسط مشکل از ما نبوده‌ها! مشکل اين است که آنها اصطلاحات کامپيوتري‌شان را خيلي سخت طراحي کرده‌اند که ما نتوانيم ياد بگيريم. ما تا ياد گرفتيم به ماوس نگيم موس يا حتي فرهنگستان زبان آمد و گفت به آن بگوييم: موشواره! يعني همان يک کلمه کامپيوتري را هم که بلد بوديم، از دست داديم!

تا دوباره در سال 2020 برگردم به حالت سال 2000 و به قول پدربزرگم بيسواد باقي بمانم!