برگزيت و تداوم تنش‌هاي سياسي در انگليس

ظرفيت سنتي دموکراسي انگليس به احزاب و گروه ها کمک مي‌کند که در بزنگاه‌هاي سياسي از منافع متبوع خود دفاع کنند؛ اما خشونت کلامي با تهديد به مرگ يکي از نمايندگان مخالف برگزيت نشان داد آستانه‌هاي دموکراتيک مي‌تواند به‌سادگي در لحظه‌هاي دشوار سياسي رنگ ببازد. ايرنا نوشت؛ گويي رفتار تند جانسون در قبال پارلمان و نمايندگان بستر اين ادبيات خشونت‌آميز را به وجود آورد. اين واقعيت؛ حساسيت شرايط سياسي انگلستان را نشان مي‌دهد و از اين رو بايد نسبت به برگزيت به‌عنوان پديده سياسي برآمده از خواست و همه‌پرسي عمومي و يک بزنگاه سياسي تنش و اختلاف حاد سياسي تفاوت قائل شد. مخالفان معتقدند جانسون مي‌خواهد جلب حمايت طرفداران خروج در مقابل طرفداران و نمايندگان مخالف- که بخشي طبيعي و عادي از دموکراسي اين کشور است- را با هرج‌و مرج برآمده از تحريک فضاي سياسي جامعه همراه کند و در صورت ناکامي؛ آن فضاي تنش‌آلود به شکل دستي نامرئي مديريت اوضاع را پيش ببرد و در اين شرايط جديد نه هيچ‌کس برنده باشد و نه هيچ‌کس بازنده! اکنون که تنش‌ها ميان دولت و مجلس و دودستگي در جامعه بريتانيا افزايش يافته است، بسياري نگران وقوع حوادثي نظير آنچه در سال 2016 رخ داد-همچون قتل جو کاکس نماينده اسبق حزب کارگر - و يا شکل‌گيري انواعي از اعتراض‌ها و هرج‌ومرج‌ها همچون جنبش جليقه‌زردها در کشور همسايه، هستند. بلافاصله با بازگشايي مجدد پارلمان مناظره ميان نمايندگان مجلس عوام و اعضاي دولت در جاهايي از گفت‌و‌گو رنگ خشونت به خود گرفت.به‌رغم تصويب قانوني از سوي پارلمان (قانون بِن_Benn act) که جانسون را ملزم به تمديد بازه زماني توافق برگزيت - در صورت مخالفت نمايندگان با خروج بدون توافق با اتحاديه - مي‌کند؛ نخست‌وزير انگليس وعده داد که او بريتانيا را از اتحاديه اروپا خارج خواهد کرد، چه با توافق چه بدون توافق. جانسون به انتقاد از قانون بِن(Benn act) پرداخت و آن را روي ديگر قانون (تسليم_surrender act) خواند. استفاده از اين تعبير موجي از پيام‌هاي تهديدآميز را روانه نمايندگان حامي قانون بن کرد؛ تا حدي که آمبر راد از نمايندگان حزب محافظه‌کار جانسون را متهم به مشروعيت‌بخشي غيرمستقيم به خشونت کرد. پائولا شريف از نمايندگان حزب کارگر در مجلس نيز خبر داد که ايميل‌ها و پيام‌هاي خشونت‌آميز بسياري را دريافت کرده و تهديد به مرگ شده است. اين اخبار مرگ جو کاکس نماينده ديگر اين حزب(که در حواشي همه‌پرسي سال 2016 از سوي راست‌گرايان افراطي به قتل رسيد) را به ذهن تداعي مي‌کرد. شريف در جلسه مجلس عوام از جانسون خواست که از به‌کاربردن لفظ «تسليم» براي توصيف قانون «بن»خودداري کند؛ چراکه به‌نظر وي اين لفظ طرفداران خروج را تحريک مي‌کند. جانسون نه‌تنها به پيشنهاد او توجهي نکرد، بلکه در يکي از اين گفت‌و‌گوها شريف را فردي شياد خطاب کرد. متعاقبا عده‌اي منتظر عذرخواهي جانسون بودند؛ ولي دامينيک کامينز مشاور ارشد او مدعي شد که نخست‌وزير از لفظي بجا و معمولي استفاده کرده است. نمايندگان مخالف معتقدند وضعيت سياسي بريتانيا در حال دگرگوني است. بنابراين بي‌‌‌دليل نيست که جان برکو(از نمايندگان طرفدار طولاني‌شدن بازه زماني فرصت توافق لندن با اتحاديه در خصوص خروج)؛ از رهبران احزاب خواست تا در يک جلسه فوق‌العاده درباره تمهيدات لازم براي تامين امنيت نمايندگان چاره‌انديشي کنند. جدا از خشونت؛ عده‌اي از نمايندگان نگران هستند که نخست‌وزير به‌جاي تمکين به قانون بن؛ راهکارهاي دور زدن آن را بيابد. آنها گمان مي‌کنند که جانسون به حيلت‌هاي سازماني و اداري و برخي پيچيدگي‌هاي بوروکراتيک روي خواهد آورد که شايد تخطي مستقيم از قانون نباشد؛ ولي مي‌تواند روح دموکراسي در اين کشور را از بين ببرد. برخي دستورالعمل‌هاي شوراي خصوصي که به تاييد ملکه نياز ندارند مي‌تواند مستمسک جانسون قرار بگيرد و او اجراي قانون بِن را معلق کند. به عقيده بسياري ازجمله جان ميجر (نخست‌وزير و رهبر اسبق حزب محافظه‌کار) چنين کاري توهين به پارلمان و راي ديوان عالي کشور خواهد بود. قانون مربوط به پيشامدهاي غيرمترقبه مي‌تواند چنين شرايطي براي جانسون را فراهم آورد. گاردين در اين‌باره نوشت که استفاده از اين قانون راه درازي در پيش نخواهد داشت و کسي که بخواهد با بازي سياسي در پي آن باشد؛ خيلي زود به آن دست خواهد يافت. چنانچه طرفداران جانسون تهديد مي‌کنند که در صورت عدم اجراي برگزيت، بريتانيا ممکن است با هرج‌ومرجي مشابه با اعتراضات جليقه‌زردها مواجه شود که در آن صورت جانسون احتمالا از قانون پيشامدهاي غيرمترقبه براي تعليق قانون بِن و پيشبرد راهبرد خود (خروج بدون توافق) استفاده خواهد کرد. اين عملکرد شايد قانوني باشد؛ اما براي همه آشکار است که خلق عمدي تنش و آشوب و سپس مدعي پيشامد غيرمترقبه‌شدن؛ يک بازي سياسي مخرب و خطرناک است که در کنار ساير تنش‌هاي لفظي بين طرفداران خروج و مخالفان برگزيت محک بزرگي براي ظرفيت سياسي جامعه انگلستان خواهد بود.