جای قهرمان در سریال‌های ما خالی است

چندي پيش بهروز مفيد تهيه‌کننده سريال «بيگانه‌اي با من است» از حضور شبنم قلي‌خاني و پژمان بازغي به‌عنوان بازيگران اين سريال که بعد از مدت‌ها باب کارگرداني احمد اميني را در تلويزيون باز کرده، خبر داد.اين ملودرام اجتماعي در 2 فصل 30 قسمتي ساخته مي‌شود و از شبکه دو سيما روي آنتن مي‌رود.اميريل ارجمند در گفت‌وگويي با تسنيم از حضور خودش در يک نقش منفي سريال «بيگانه‌اي با من است» خبر داد. او تصريح کرد: خوشحالم بعد از «معماي شاه» که يک مدتي در تئاتر و موسيقي فعاليت داشتم حالا با يک نقش منفي و متفاوت به تلويزيون برگشتم.وي در خصوص اين سريال تلويزيوني گفت: اين سريال همان تعليق‌ها و پيچيدگي‌هاي داستاني را دارد که تلويزيون ما امروز به آن نياز دارد؛ ديگر از اين همه داستان‌هاي يک سطحي و بدون پيچيدگي خسته شده‌ايم و بايستي سازندگان سريال‌ها هم به اين سمت بروند و مخاطب اين‌چنين در پايِ تماشاي سريال‌ها، درگير تلويزيون مي‌شود.در کنار اميريل ارجمند، پژمان بازغي و شبنم قلي‌خاني، نگار عابدي، دنيا مدني، شيوا ابراهيمي، سوگل طهماسبي، مهران رجبي، پوراندخت مهيمن و پرويز پورحسيني، ايفاي نقش مي‌کنند.در حالي «بيگانه‌اي با من است» تصويربرداري مي‌شود که بهروز مفيد تهيه‌کننده اعلام کرده که پيش‌بيني‌مان اين است فصل اول اين سريال در قالب 30 قسمت به پخش امسال شبکه دو سيما برسد.داستان «بيگانه‌اي با من است» از اين قرار است: نسا قهرمان داستان، دختري است از طبقه پايين اجتماع که با جعل هويت خود عروس يک خانواده مرفه مي‌شود. اين جابه‌جايي که با فريب يک خانواده متدين همراه است عواقبي در پي دارد که دامنگير مسببان آن مي‌شود.اميريل ارجمند بازيگر دکتر وزيري سريال «معماي شاه» در خصوص ساخت سريال‌هاي پيچيده و پرتعليق در سيما گفت: ما امروز در تلويزيون احتياج داريم به داستان‌هاي پرپيچ و خم با روايت‌هاي پرتعليق! ديگر بايد از سادگي روايت خارج شويم و قصه‌‌ها پيچش و تعليقي از جنس يک قصه تصويري داشته باشند و از داستان‌گويي ساده نزديک به راديو، پرهيز شود. در واقع معجزه تصوير فراموش نشود؛ کار احمد اميني اين خاصيت را دارد که تعليقش وابسته به تصوير، شخصيت‌ها و تيپ‌هاست.وي تاکيد کرد: سريال‌هاي ما امروز درگير قصه‌گويي ساده است و حسرت ما داشتن يک قهرمان در سريال‌هاي تلويزيون است.ارجمند در پايان خاطرنشان کرد: نبايد بگذاريم استادها خانه‌نشين شوند و شاگردها بر خودشان ببالند! اين اتفاق خوبي نيست که استادهاي‌مان خانه‌نشين شده‌اند و شاگردها مي‌رقصند؛ اي کاش دست اين استادها را بگيرند از خانه‌هايشان بيرون بيايند و يک نسل از دانش و علم و استعدادشان سيراب شوند؛ چرا که آنها به واقع هيچ‌گاه دنبال سلبريتي شدن نبودند و هميشه تشنه به رخ کشيدن هنرشان و توسعه هنر و هنرمندي بوده‌اند. اين نکات بايد پيشه و الگوي جوانان امروز دنياي بازيگري و هنرمان باشد.