لحظههایی که هرگز فراموش نخواهد شد
داربي مسابقهاي عجيب است. دو باشگاه همشهري هر سال حداقل دو بار بايد با هم مسابقه دهند و دقيقا همين مسابقه است که باعث مي شود جنگ هاي طرفداران در شهر بر پا شود. براي خيلي ها داربي در فوتبال يا راگبي خلاصه مي شود اما اگر شما عاشق ورزش باشيد، داربي ورزش هاي مختلفي را در بر مي گيرد.
داربي در اين دو ورزش به قسمت مهمي از فرهنگ فوتبال و راگبي و جنگ ميان هواداران تبديل شده است. داربي همواره براي هواداران نمونه اي از روز موعود بوده است. روز موعودي که خاطرات بسياري از طرفداران در آن شکل گرفته و مي گيرد. اما داربي از سوي ديگر لحظه اي يکتاست. از آن نظر که مهم نيست تيم شما در کجاي جدول باشد يا چگونه فصل را گذرانده باشد. روز داربي که از راه مي رسد همه چشم به راه مي مانند، چرا که آن مسابقه لحظه اي است که هرگز فراموش نخواهد شد. در داربي هر اتفاقي به وقوع بپيوندد، فارغ از همه آن چه در طول فصل به وقوع پيوسته نگريسته مي شود و اين رمزي است که داربي ها را به ديدارهايي جاودانه تبديل مي کند.هرگز فراموش نخواهد شد؛ آن لحظه که تيم مورد علاقه ات در داربي گل مي زند، گل مي خورد، حريف سنتي را شکست مي دهد يا شکست ميخورد. آن لحظه هرگز فراموش نخواهد تا سال ها خواهد بود و درباره آن حرف زده خواهد شد. خاطراتش يادآوري مي شود و به حريف ديکته خواهد شد.لحظه اي که داربي آغاز مي شود، سکوت تمام شهر را در بر خواهد گرفت چرا که مردم شهر به دو دسته تقسيم شده اند و براي تيمشان دست به دعا برداشته اند. اين همان لحظه اي است که سکوها به سنگر، دل ها به دژ و سينه ها آماده شکافتن ميشود تا جنگي بدون خونريزي آغاز گردد. همه چيز در لحظه مي ايستد تا داربي تمام شود. همان لحظه که داربي تمام مي شود، گويا جنگ نيز مغلوبه خواهد شد. آنچه ميماند ما هستيم و خاطراتي که هرگز فراموش نخواهد شد. دعوا در اين مسابقات چيزي است که هواداران ظاهرا مطابق قراري نانوشته به آن پايبندند. در داربي تهران بارها شاهد اين بوده ايم که هواداران دو تيم رو در روي هم از دعواهاي لفظي تا زد و خوردهاي جدي را راهي براي بروز خشمشان از باخت تيم محبوب انتخاب کردهاند. حتي شاديها هم گاهي باعث بروز مصدوميت ميان هواداران ميشود. وقتي هواداران تيم برنده مقابل هواداران تيمي که بازي را واگذار کرده است شادي ميکنند، خشمي به جوش ميآيد که بعيد است بدون دست به يقه شدن پايان بگيرد.
