افراد «دوقطبی» چه کسانی هستند؟

اختلال دو قطبي نوعي اختلال خلقي است که علت آن معمولا ژنتيکي است و اين افراد حداقل يک دوره «مانيا» دارند.«مانيا» حالتي است که فرد خلق بالا و تحريک‌پذير دارد؛ يعني يا بسيار شاد است يا تحريک‌پذير و عصباني است؛ ضمن اينکه کاهش به نياز خواب دارد؛ به شکلي که شب‌ها خواب کافي ندارد، اما صبح‌ها بسيار پرانرژي است.افزايش انرژي، افزايش بيش از حد اعتماد به‌نفس، پرحرفي، ‌ولخرجي، اقدام به کارهاي خطرناک و پرريسک از جمله ويژگي‌ها و نشانه‌هاي چنين افرادي است. همچنين ممکن است اين افراد رفتارهايي داشته باشند که به خود و ديگران لطمه بزنند.‌اين افراد ممکن است رفتارهاي خارج از عرف داشته باشند و نحوه قضاوت‌شان مختل شود.در کنار آن افراد دوقطبي به‌جز دوره‌هاي «مانيا» افسردگي را نيز تجربه مي‌کنند و به همين دليل به آنها دوقطبي مي‌گويند.‌افراد افسرده خلق پايين داشته و بي‌حوصله مي‌شوند؛ اما دوره «مانيا» ندارند؛ در حالي که افراد دوقطبي در کنار افسردگي، حملات «مانيا» نيز دارند.حالت دوقطبي مي‌تواند شديد يا خفيف باشد؛ البته مشکلات دوقطبي در کل بيشتر از مشکلات افسردگي است.اختلال دوقطبي مجموعي از عوامل محيطي و ژنتيکي است اما اين بيماري از جمله اختلالات روان‌پزشکي است که جنبه ژنتيکي آن بيشتر است.ممکن است پدر و مادر يا اقوام اين افراد ژن لازم را داشته باشند اما اين ژن پنهان باشد اما معمولا جنبه زيستي و بيولوژي آن بيشتر از جنبه محيطي است. براي نمونه اينکه بگوييم کودکي در محيط بدي پرورش يافته و علت آن دوقطبي است، به‌طور کامل اين‌طور نيست بلکه بيشتر جنبه‌هاي زيستي آن را مي‌توان علت بروز چنين عاملي دانست.اينکه چه ژني عامل ايجاد بيماري باشد يا چه تغييراتي در مغز اتفاق مي‌افتد هنوز کاملا شناخته شده نيست، اما جنبه زيستي ايجاد اين بيماري از جنبه محيطي آن پررنگ‌تر است. ‌معمولا سن شروع اين بيماري از اوايل دوره جواني است و مي‌تواند در موارد نادر در سنين بالاتر نيز اتفاق بيفتد.در اکثر موارد بهبودي وجود دارد و با مصرف دارو به مقدار متفاوت اين افراد مي‌توانند زندگي عادي داشته باشند و علائم آن عود نکند.