چرا تهران شهری امن نیست
امنترين شهرهاي جهان موضوعي است که هر دوساله يکبار بنا به گزارش شاخصهاي ايمني شهرهاي جهان توسط موسسه اکونوميست تهيه و تنظيم ميشود که در جديدترين اين گزارش نام تهران از اين ليست حذف شده است. دو سال پيش تهران بهعنوان يکي از شهرهاي ايمن جهان در اين ليست قرار داشت، اما گويا امسال با اضافه شدن شاخصهاي جديد براي شناسايي امنترين شهرهاي جهان، تهران نتوانسته است جايگاهي در اين ليست داشته باشد. در گزارش سال 2019، 60 شهر جهان بر اساس 57 معيار که ذيل چهار معيار اصلي: امنيت ديجيتال، امنيت بهداشتي، امنيت زيرساخت و امنيت شخصي بود، سنجيده شدند. در حالي در سال 2017، 49 شاخص مدنظر اين موسسه بود که تعداد اين شاخصها در سال 2019 به 56 شاخص رسيده است. براي اينکه چرا تهران در اين ليست حضور ندارد دو گمانهزني وجود دارد، اما با اين حال، تعيين علت اصلي آن نيازمند مکاتبه با موسسه اکونوميست است. يکي از گمانهزنيها اين است که تهران در حوزه شاخصهاي جديدي که به ارزيابيهاي اکونوميست اضافه شده است، شرايط مطلوبي نداشته است. از جمله اين شاخصهاي جديد، تابآوري است که شهرها را از بعد ايمني مورد سنجش و ارزيابي قرار داده است و بهدليل اينکه تهران در اين مورد ضعفهاي فراواني داشته، از اين ليست حذف شده است. از جمله شاخصهاي جديد ديگر در حوزه امنيت ديجيتال خطر تهديدات محلي است. در حوزه امنيت سلامت هم شاخص جديد خدمات اضطراري در شهر اضافه شده است. شاخصهاي امکانات حملونقل هوايي، شبکه ريلي، آمادگي سايبري، ظرفيت نهادي و دسترسي به منابع، بيمه حوادث، گسترش آگاهي در معرض خطر بودن، مرگ و مير در ترافيک جاده، شبکه راهها و شبکه برق در حوزه امنيت زيرساخت اضافه شده است. در حوزه امنيت شخصي نيز دو شاخص اثربخشي سيستم عدالت کيفري و نظارت بر خطر به شاخصهاي امسال افزوده شده است. فرض دوم اين است که امکان دارد اطلاعات مناسب درباره تهران در اختيار موسسه اکونوميست قرار نگرفته و به اين دليل، تهران حذف شده است. گمان ميرود دليل ديگر حذف نام تهران، ناشي از لزوم امنيت داده و اطلاعات و در نتيجه در اختيار قرار نگرفتن داده و اطلاعات براي سنجش دقيق و درست رتبه ايمني شهر تهران در موسسه مذکور باشد. بهطور جدي باور دارم که ايمني و مديريت بحران يک مقوله محلي است. مثلا در شهري مثل چابهار اين موضوع اگر در اختيار مديريت محلي باشد، شهردار آنجا و مجموعه مديران محلي آنجا ميتوانند بهواسطه شناختي که از منطقه و ويژگيهاي اجتماعي و فرهنگي آن دارند، با تسلط بيشتري بحران را مديريت کنند.
