شکلگیری طبقات نوظهور با درآمدهای بادآورده
حسين راغفر- اقتصاددان- در همانديشي حزب نداي ايرانيان گفت: ساختار اقتصادي ايران اثر حاکميت سرمايههاي تجاري است. سلطه اين سرمايهها در طول قرنها موجب شده اقتصاد ايران فاقد ظرفيتهاي توليدي و بهخصوص توليد صنعتي باشد. درنتيجه رشد افزودهاي در اقتصاد ايران وجود ندارد و اشتغالي در ايران ايجاد نميشود. بيکاران در ايران عملا از چرخه اصلي اقتصاد خارج ميشوند. عدم تحقق آرمانهاي مردم از مسيرهاي قانوني باعث شده که برخي وارد جريانهاي فساد شوند و بهنوعي فساد ساختاري در اقتصاد ايران به وجود آيد.
رشد فساد در 3 دهه اخير
راغفر ادامه داد: در سه دهه گذشته شاهد رد فساد در ايران بوديم و مسئول اصلي فساد در اقتصاد نيز سياستهاي بخش عمومي است. افرادي که در مناصب مختلف فعاليت ميکنند، قوانين را به نفع خود تفسير کردهاند و در اين بين بخش عمدهاي از جمعيت ايران از مواهب سياستهاي عمومي دور مانده است. درنتيجه نوعي انشقاق اجتماعي شکل گرفته است و تضاد طبقاتي اين دسته افراد را از مسير زندگي عادي خارج کرده است، طوري که در سالهاي اخير شاهد رشد فساد هستيم. او در بخش ديگري از سخنانش گفت: در سال 1330 تعدادي از کارشناسان دانشگاه هاروارد به ايران آمدند تا به دولت ايران براي توسعه مشاوره دهند. ريچارد فنديک- محقق و اقتصاددان- کتابي را در مورد بررسيهاي خود در اقتصاد ايران منتشر کرد. در اين کتاب مواردي آورده شده که اگر امروز آن را مطالعه کنيم به اين نتيجه خواهيم رسيد که گويا شرح حال امروز ايران به رشته تصوير کشيده شده است. در اين کتاب آورده شده «در ايران داراييهاي کلاني از منبع واردات و مستغلات انباشته شده است که از طريق سفتهبازي، سوداگري و واردات کالا اين ثروتها به وجود آمده است.» در سالهاي اخير نيز اينگونه ثروتاندوزي افزايش يافته است. در ادامه اين کتاب آمده است «ايرانيان بخشي از درآمدهاي خود را به خريد کالاهاي وارداتي تجملي و ساخت ويلاها اختصاص ميدهند.» سال گذشته در اوج تحريمها دو ميليارد دلار ارز براي سفر خارج از کشور ايرانيان خرج شده است. يا اينکه در سالهاي اخير برجهاي بلندمرتبهاي با منابع مردم وارد سوداگري شد و فعاليتهاي مولد از رشد بازماند. اين کارشناس اقتصادي گفت: در ايران توزيع منابع رانتي کاملا مشهود است؛ بهطوريکه اين رانتها بين دوستان، رفقا و حتي احزاب سياسي (حزبي وابسته به بازار) توزيع شده است. يکي از برندگان خصوصيسازي احزاب سياسي بودند. بخش عمدهاي از پتروشيميهايي که خصوصيسازي شده است در اختيار همين حزب وابسته به بازار است. او با اشاره به اينکه زمين و سفته (رباخواري) اصليترين جذبکننده سرمايه در ايران است، گفت: درآمدهاي بادآورده از اين راه در ايران طبقات جديد و نوظهوري را ايجاد کرده است. طي 60 سال گذشته در ايران استراتژي توسعه صنعتي نداشتيم و نميدانيم به کدام طرف حرکت ميکنيم. بنابراين هر دولتي ساز خود را ميزند و مسير توسعه را کاملا مختل ميکند.
