اين صحبتها و افزايش نرخ پيراهنهاي مشکي در حالي مطرح ميشود که ايران بزرگترين واردکننده پارچهها و البسه مشکي در جهان است. طبق آمار در سال 97، معادل 14هزار و 205 تن پارچه مشکي به ارزش 86ميليون و 538هزار دلار از کشورهاي چين، امارات متحده عربي و ترکيه وارد کشور شده است؛ اين در حالي است که در اين سال معادل چهارهزار و 640 تن پارچه مشکي به ارزش 16ميليون و 752هزار دلار از ايران به کشورهاي عراق، افغانستان، کانادا، آلمان، آذربايجان، قزاقستان، ترکمنستان و ژاپن صادر شده است.
يک نماينده مجلس با اشاره به آغاز ماه محرم و افزايش تقاضاي مردم براي خريد پارچههاي مشکي، به «آرمان ملي» ميگويد: خوشبختانه از نظر توليد و توزيع پارچههاي مشکي در کشور هيچ محدوديت و مشکلي نداريم، چراکه اين پارچهها در داخل توليد ميشود. عبدالله رضيان ميافزايد: متاسفانه 95درصد پارچه البسه مشکي موجود در بازار، خارجي است و اين موضوع بهدليل نبود تکنولوژي و فناوري توليد کالاهاي مرغوب در کشور است. رضيان درباره وضعيت قيمت و نظارت بر نرخ در بازار طي ماه محرم خاطر نشان ميکند: در واقع براي انجام اين کار بايد نظارت از طريق سازمان حمايت مصرفکنندگان و تعزيرات انجام شود.
سوء استفاده از باور مردم
يک کارشناس اجتماعي نيز در اين رابطه به «آرمان ملي» ميگويد: هر زمان که يک اتفاق يا مناسبتي در کشور رخ ميدهد، پاي دلالان به بازار باز ميشود و آنها از احساسات مردم سوءاستفاده ميکنند. مهدي ياوربيگي در ادامه خاطرنشان ميکند: به شکل عمومي پيراهن مشکي مختص اين ماه است، مگر اينکه فرد براي مراسم درگذشت اقوامش بخواهد يک پيراهن خريداري کند، هر زمان تقاضا بيشتر از عرضه بود، ما شاهد اين افزايش قيمتها به شکل نجومي بودهايم. قاچاق پوشاک بهويژه پارچه مشکي اين روزها به يک معضل اساسي و انحصاري تبديل شده است؛ متاسفانه قاچاق پوشاک بهطور انحصاري به دست کشورهايي چون ژاپن، تايوان، مالزي، چين و کشورهاي آسياي جنوبي افتاده است. همهساله با نزديک شدن به ايام سوگواري اباعبدالله، بازار پيراهن مشکي رونق ميگيرد، بهطوري که از يک ماه قبل توليديها بخشي از ظرفيت خود را به توليد اين مدل پيراهن اختصاص ميدهند.بخشي از بازار در اختيار توليدات چين و ترکيه است که قسمتي از آنها بهطور قاچاق وارد کشور شده و بعضا کيفيت خوبي ندارد و با قيمت پايين در بازار پخش شده است. اين يک واقعيت است که بيشترين مصرفکننده اين گونه اقلام ما ايرانيان هستيم که در طول 40 سال، ميلياردها دلار هزينه صرف واردات کردهايم که حتي با يک سوم اين هزينه ميتوانستيم توليدات داخل را تقويت کنيم. متاسفانه دستهاي آلوده به واردات، اجازه توليد در داخل کشور را نميدهند و حتي چند صد توليدي بهدليل مشکلات مالي از رده خارج شده است. مجوزها، عدم حمايتها و سنگ اندازيها ماحصل اين است که توليدکننده داخل دوام نياورد و به سمت واردات رو آوريم. وي در ادامه بيان کرد: ما ايرانيها، تنها هدف بازار توليد کشورهاي واردکننده پوشاک مشکي هستيم که اين براي ما ناگوار است.