ترک تحصیل در عشایر
تدريس در مدرسههاي عشايري کار سادهاي نيست. تصورش را بکنيد، يک کانکس 6 متري و 6 دانشآموز و چند ميز و نيمکت فرسوده و تخته و گچ تمام امکانات تحصيلي مناطق عشايري است. نه از پرده و دستگاههاي گرمکننده و خنککننده خبري هست و نه از وسايل ورزش و آبخوري. دنياي دانشآموزان مدارس عشايري زمين تا آسمان با دنياي دانشآموزان مدارس غيردولتي شهري متفاوت است. دانشآموزان اين مدرسه چند ماهي را يک جا ميمانند و بقيه سال را جايي ديگر. وقتي هم برميگردند پراکنده ميشوند و يکجا جمعکردنشان براي برگزاري امتحان گاهي کار بسيار پيچيدهاي است. کمبود وسايل کمک آموزشي را هم به کمبود امکانات رفاهي اضافه کنيد. در بسياري از مناطق عشايري، مقطع پيشدانشگاهي وجود ندارد و اين مانعي براي اين دانشآموزان است که بتوانند براي ادامه تحصيل به دانشگاه بروند. بيش از 160 هزار دانشآموز عشاير در نقاط مرزي و مرکزي کشور تحصيل ميکنند که سازمان نوسازي مدارس براساس برنامهريزي سالانه اعتبارات ويژهاي را براي مدارس عشايري اختصاص ميدهد، اما گويا اين اعتبارات همواره از حد نياز آنها پايينتر است، چراکه از مناطق مختلف خبر ميرسد کمبود فضاي آموزشي و کلاس درس مناسب، کمبود امکانات آموزشي و آزمايشگاهي و فراهم نبودن امکان ادامه تحصيل در مقاطع بالاتر در بسياري از نقاط عشايري آموزش را براي معلمان اين مدارس دشوار کرده است. نيروهاي متخصص نيز يکجا نميمانند. روحيه عشايري بر آنها هم تاثير ميگذارد، دخترهاي ايل زود ازدواج ميکنند. اين را بگذاريد کنار اينکه براي برخي مقاطع تحصيلي در بعضي مناطق اصلا معلم نداريم. ازدواج زودهنگام دختران عشايري آمار ترک تحصيل را افزايش داده است و برخي خانوادههاي عشايري به دلايل فرهنگي راضي به ادامه تحصيل دختران در مراکز شبانهروزي و دوري از کانون خانوادههايشان نيستند. پراکندگي جمعيت، بعد مسافت، صعبالعبور بودن مسير، مشکلات معيشتي و رفاهي فرهنگيان هم از سختيهاست. پوشش تحصيلي دانشآموزان عشاير در تمام سطوح پيشدبستاني، ابتدايي، متوسطه و پيشدانشگاهي يکي از ضروريات است آموزش و پرورش بايد نگاه ويژه اي به مدارس عشاير داشته باشد، چراکه اين مدارس پراکندگي جغرافيايي بسياري دارند. به گفته معلمان عشاير هر چند آموزش و پرورش حتي براي دو دانشآموز هم مدرسه برپا ميکند، اما مخالفت والدين و کمسوادي آنها همچنان مهمترين عامل ترک تحصيل در عشاير است. آموزش و پروش با ناديده گرفتن بخشي از افراد تحت پوشش نميتواند به اهداف تعريف شده دست پيدا کند. برخورداري از آموزش رايگان حق همه است؛ چه در محاصره تيرآهنها زندگي کنند و چه در دشت و زير سقف چادرها.
