جوان گرایی، آغاز بازسازی
امید علیبابایی، فعال حوزه جوانان نوشت: دوره یک سال و چند ماهه گذشته، شاید سختترین دوره زندگی ایرانیان طی چند دهه اخیر بوده باشد؛ چه به لحاظ فردی و اجتماعی و چه از نظر آسایش و آرامش، اما مسأله اصلی، چه در حین این دوران سخت و چه پس از آن، نیاز به بازسازی و نوسازی فردی و جمعی است؛ وظیفهای که حتی در بعد فردی، بخشی از آن (و شاید بخش عمده آن) بر عهده دولتمردان و سیاستگذاران است.
این وظیفه در کشور ما اهمیت چند برابری پیدا میکند، چون جمعیت غالب کشور که نسلهای جوان هستند، آسیبدیدهترین گروه از این سلسله بحرانها بودهاند و هم برای بازسازی و نوسازی به قدرت، علم و انگیزه جوانان نیاز است و هم درمان زخمهای ناشی از این بحرانها اگر نادیده گرفته شود، در آیندهای نزدیک همین جمعیت جوان را زودتر از زمان معمول تبدیل به جمعیتی خسته میکند.
نکته مهمی که باید به مسئولان یادآوری شود، این است که بخش عمده فاصله ایجاد شده میان مسئولان و جوانان و همچنین تنازع نسلی، محصول عملکرد برخی مسئولان است. با وجود همه این چالشها، فرصت بازسازی و نوسازی فعلی میتواند بهترین موقعیت برای کاهش تنشهای بینِ نسلی و ساختن آیندهای بهتر، برای جوانان و به دست جوانان باشد.
این تحول را میتوان در دو محور کلی بررسی کرد: ۱-بازسازی زیرساختهای فناورانه: بدیهی است هر جا سخن از فناوری باشد باید به سراغ جوانان رفت؛ جوانانی که نام بسیاری از آنان شاید پشت برخی متولیان که در فضاهای مختلف علمی و اجرایی فقط دنبال دستاوردسازی برای خود هستند پنهان مانده باشد. با این حال، هر مسئول دلسوزی بهخوبی میداند که بار اصلی بسیاری از موفقیتهای فناورانه بر دوش چه کسانی بوده و امروز نیز این مسئولیت باید به چه نسلهایی سپرده شود.
شرایط فعلی یکی از بهترین فرصتها برای جوانسازی ساختار نهادهای تصمیمگیر و اجرایی است تا بهواسطه یک مهندسی واقعی در ساختار، جوانان، پرچمدار این بازسازی شوند. ۲-بازسازی زیرساختهای روانی: مسئولان دلسوز، بهویژه سران قوا، باید بازسازی زیرساختهای روانی را به اندازه بازسازی زیرساختهای فناورانه جدی بگیرند.
متاسفانه برخی از تندروها طی سالهای گذشته با نفوذ در برخی نهادها، نوعی جوانگرایی ظاهری را جایگزین جوانگرایی واقعی کردهاند؛ آن هم با استفاده از جوانانی که خود از عوامل شکلگیری بسیاری از اختلافات و بحرانهای امروز بودهاند و حاصل این روند، تهدید و تخریب کردن زیرساختهای فرهنگی، اجتماعی و... جامعه بوده است.
اکنون که مشخص شده، برخی تندروها فقط فاصله نزدیک را میبینند و چنان در تندروی خود پایدارند که قاطبه مردم، سران حاکمیت و حتی عده کثیری از همپیمانان خود را هم تحمل نمیکنند، بهتر است مسئولان با جوانبینی صحیح، آحاد جوانان و نه فقط عدهای خاص از جوانان را در بطن و بدنه نهادها بهکار گیرند تا اتحاد ملی تقویت شده و بازسازی و نوسازی روانی جامعه نیز به خوبی انجام شود.
