حسین کنعانی مقدم، فعال سیاسی نوشت: بیانیه رهبر انقلاب حاوی یک اولتیماتوم و ۲ فصلالخطاب بود. اول در رابطه با مقابله با دشمن و اینکه تفاهمنامهای که خودشان امضا کردند؛ اما با کنار گذاشتن آنها نشان دادند برای امضای خودشان نیز ارزشی قائل نیستند؛ لذا قطعاً این تفاهم نامه برای ما هم دیگر ارزشی ندارد و تعیین تکلیف در میدان نبرد خواهد بود.
از طرفی دو فصلالخطاب هم یکی در رابطه با بحث مسائل داخلی و اینکه وحدت و انسجام جامعه باید حفظ شود و نگذاریم اختلافات یا نقدهایی که داریم در این شرایط جنگی باعث تضعیف مسئولانی شود که در این شرایط وظایف سنگینی مثل پشتیبانی از میدان و حل مشکلات مردم را برعهده دارند. باید همه قوا در عین حال که هم افزایی دارند یار و مددکار یکدیگر باشند.
فصلالخطاب دیگر نیز در خصوص نقدها به عملکرد مسئولان بود که باید عاقلانه، عادلانه و مشفقانه و برای اصلاح امور باشد. اینگونه نباشد که ما با نقدهایی که داریم حتی اگر هم به حق باشد و افراد موجهی هم این کار را انجام دهند نباید باعث ایجاد اختلاف و تشتت در مسئولیتهای مختلف مسئولان باشد.
به نظر میرسد که این هم خود فصلالخطابی برای کسانی بود که تریبون در اختیار دارند در مجلس و در جاهای مختلف و امکان این را دارند که بتوانند اطلاعرسانی کنند یا نقدی نسبت به عملکردها داشته باشند. شرایط امروز حساس و خطیر است و اینجور نیست که ما در صلح و آرامشی به سر ببریم و بیایم نسبت به عملکرد مسئولین نقد و بررسیهایی در جهت تضعیف داشته باشیم؛ لذا ایشان هم از نظر شرعی تعیین تکلیف کردند و هم از نظر حکمرانی حکم حکومتی صادر کردند.
یعنی فرمان حکومتی صادر کردند که لازم الاتباع برای همه است. اینگونه نیست که باز بعضیها بیایند بنشینند سخن رهبری را تفسیر کنند و بعد هم بخواهند همان راه خود را دوباره ادامه دهند و با ایجاد تشویش اذهان عمومی و یا به اسم نقد کردن عقدهگشایی و تسویه حساب سیاسی کنند.