علیاصغر زرگر؛ تحلیلگر مسائل بینالملل نوشت: پس از امضای تفاهمنامه میان ایران و آمریکا که به صورت الکترونیکی انجام شد و مذاکراتی که چند روز پس از آن در سوئیس برگزار گردید بنا بود که یک چهارچوب مشخصی هم برای مذاکرات فنی پس از آن و اجرای بعضی از شروطی که مبنای مذاکرات بعدی قرار گیرد تعیین گردد. البته طرفین هم از چگونگی انجام مذاکرات شکایتی نداشتند بجز تهدیداتی که ترامپ معولا برای پیشبرد مذاکرات و ترساندن طرف ایرانی انجام میدهد وقفهای ایجاد شد؛ اما در پس از چند روز این مذاکرات انجام شد و هیأتها به کشور خود بازگشتند
از طرفی بنا بود این مذاکرات حداقل توسط نمایندگان طرفین یا مذاکره فنی ادامه پیدا کند منتها با توجه به راههای گریزی که آمریکاییها برای تخریب حاکمیت ایران در تنگه هرمز شروع کردند و بعد ایران هم با زدن یکی دو کشتی که از مسیرهای رفته بودند که ایران آنها را قدغن کرده بود موجب شد که طرفین مقداری با هم درگیر و تبادل آتش کنند و موجب وقفه در مذاکرات شوند.
البته این تنها علت وقفه هم نبود بلکه آنچه که در لبنان هم میگذره باعث شد که این وقفه ایجاد شود، چون بند اول تفاهمنامهای که بین طرفین امضا شد این بود که جنگ در تمامی جبههها که شامل حاکمیت لبنان و احترام به تمامیت ارضی لبنان هم میشود انجام شود. در حالی که اسرائیلیها این کار رو انجام ندادند و با توافق آمریکا به پیشروی در بعضی از قسمتهای جنوب لبنان و حمله به برخی مناطق جنوب لبنان پرداختند.
اکنون نیز شاید ورود سربازان آمریکایی به لبنان موجب شده تا بند اول آنطور که باید و شاید اجرا تشود و طرفین یکدیگر را به نقض آتش بس و ایجاد خصومت متهم کنند. ولی در عین حال یک سری شروط دیگری وجود دارد که علاوه بر شرط اول یا به عبارت بهتر مستقل از شرط اول باید به اجرا در بیاید. یعنی هم شرط اول و هم بند پنجم و بندهای دیگر که به مسائل مالی و رهاسازی منابع مالی ایران که در کشورهای دیگر بلوکه شده مربوط میشود.
مقرر بوده که ۱۲ میلیارد دلار از این منابع بلوکه شده ایران در کشورهای مختلف آزاد شود بعد ۱۲ میلیارد دیگر هم در طول مذاکرات ۶۰ روز آزادشود. البته این ۱۲ میلیارد اولی جز شروط اولیه است. یعنی این شرط با شرط بند نخست اجرایی شود تا زمانی که مذاکرات در رابطه با سایر مسائل هستهای و ... انجام و به سر انجامی برسد. از سویی مذاکراتی که در قطر بنا بود انجام شود با توجه به گفتههای منابع ایرانی در رابطه با آزادسازی منابع پولی ایران است.
یعنی ۱۲ میلیارد که ۶ میلیارد آن در در قطر و بقیه کشورها مثل عراق و جاهای دیگر است که آزادسازی آن از شرایط اولیه است تا اینکه طرفین طی ۶۰ روز بتوانند طرفین با هم مذاکره کنند. اگر این منابع آزاد شود میتواند گشایشی در خریدهای کالاهای اساسی و تقویت پول ملی و... ایجاد کند.