فشار به دولت
در جریان جنگ اخیر نیز پس از حملات آمریکا و صهیونیستها به اماکن مهم و ترور ناجوانمردانه برخی مسئولان کشور به جهت امنیت بیشتر نمایندگان مجلس تعطیل شد و پس از چندی جلسات به طور مجازی و آنلاین برگزار شد. حتی انتخابات هیأت رئیسه نیز با توجه به اصرار نمایندگان به رعایت اصول آئین نامه باز هم در صحن علنی برگزار نشد و با لحاظ مسائلی امنیتی در ساختمانی بیرون از مجلس برگزار شد. با این حال با وجود اینکه اکثریت نمایندگان نسبت به این مساله عدم تشکیل جلسات مجلس به طور علنی موضع منفی و تقابل جویانه نگرفتند؛ اما آن بخش از نمایندههای تندرو که تاثیر خود را در ایجاد چالش و داد و بیدادهای گاه و بیگاه میدانستند چندی عارض شدهاند و انتقادات تندی را نسبت به شعام وارد کردهاند که چرا مجلس باز نمیشود و ادلهای آوردهاند که بیش از ادله صحیح به بهانهجویی سیاسی میماند. به این اظهارات دقات کنید: «مجلس باید باز شود، اقدامات تقنینی و نظارتی صورت بگیرد و صدای مردم شنیده شود، مجلس را بستهاند تا قانون تنگه هرمز در مجلس تصویب نشود و کسی تذکر ندهد، هر دورهای از مجلس چند بزنگاه دارد، تعطیلی مجلس یکی از بزنگاههاست و...» این بخشی از اظهارات برخی از چهرههای تندروی مجلس بهویژه حمید رسایی است که چندی است بحث درباره وضعیت فعلی صحن علنی و فشار برای بازگشایی کامل مجلس را دوباره پررنگ کرده است. وی حتی چندی پیش در یکی از تجمعات شبانه، گفته بود: «دبیر شورایعالی امنیت ملی در نامهای اعلام کرده، برگزاری جلسات صحن علنی «به مصلحت نیست» و بر همین اساس «مجلس پلمب شده است». او با بیان اینکه به همین دلیل حرفش را در خیابان میزند این وضعیت را نوعی محدودسازی سیاسی نمایندگان تعبیر کرده است. این در حالی است که اگر قرار بر بازگشایی مجلس باشد محمد باقر قالیباف به عنوان رئیس مجلس و عضو شعام خود بهتر میداند که امروز با توجه به شرایط کشور آیا بازگشایی مجلس به صلاح است یا اینکه شرایط کشور به نحوی است که باید همچنان شرایط به نحو سابق پیش برود؛ لذا اینگونه برخورد تندروها بیش از آنکه نشان از دغدغهمندی برای حل مشکلات جامعه و کشور باشد بیشتر بیانگر رویکردهای سیاسی و جناحی تندروها است.
* از فشار تا حمله.
اما فشارها برای بازگشایی مجلس از چه باب است؟ مگر با همین برگزاری جلسات مجلس به صورت آنلاین؛ امورات تقنینی و نظارتی مجلس نمیگذرد؟ باید اذعان داشت که اساسا درد تندروها مشکلات مردم و جامعه نیست بلکه آنها به دنبال تریبونی میگردند که بر پایه آن بتوانند دست بازتری برای حمله و فشار به دولت داشته باشند و از طرف دیگر نیز مخالفتهای هدفمند و سازمان یافته خود را از تریبون مجلس مطرح کنند و از آنجایی که جلسات مجلس به طور زنده از رسانههای گروهی پخش میشود صدای مخالفت خود را با اراده حاکمیت به گوش جامعه و حتی رسانههای خارج نشین برسانند تا باز هم در مسیر ایجاد هزینهسازی و تفرقه در کشور حرکت کنند. واقعیت این است که انگار سایر تریبونها مثل صداوسیما و تجمعات شبانه برای تندروها آنقدر موثر و کارگر نیفتاده که به شدت دنبال بازگشایی مجلس هستند. چنانکه حمید رسایی نماینده تندرو تهران در یک جلسه وبیناری غیررسمی نسبت به ادامه تعطیلی صحن علنی مجلس انتقاد کرد و گفت پس از چهار ماه انتظار، توقع داشتهاند دوشنبه جلسه رسمی برگزار شود. وی در پایان اعلام کرد «در صورت باز نشدن مجلس، هفته آینده به همراه برخی نمایندگان، ساعت ۸ صبح در محل مجلس حاضر خواهند شد و حتی در صورت بسته بودن، جلسه را در بیرون ساختمان و با حضور مردم برگزار میکنند». به نظر میرسد روند مثبت تفاهمات و رسیدن به توافق پایدار با آمریکا برای تندروها بسیار گران آمده و آنها به هر طریقی دنبال تاثیرگذاری بر این روند هستند. اتفاقی که اخیرا با حضور محمود نبویان در شبکه خبر و افشای اسناد محرمانه مذاکرات رخ داد را میتوان یکی از این دست تلاشها دید و سعی بر بازگشایی مجلس نیز یکی از همین دست برنامهها برای تاثیرگذاری است.
*مطامع جناحی
یک فعال سیاسی اصولگرا در خصوص علل فشار تندروها برای بازگشایی مجلس اظهار داشت: تندروهای مجلس به نحوی پیرو لیاخوف هستند و میخواهند مجلس را به توپ ببندند. جماعت تندرو پایداریچی میخواهند از تریبون مجلس برای مطامع جناحی خود استفاده کنند. نمونه آنچه آقای نبویان انجام داد یا سایر نمایندگان تندرویی که تعداد زیادی نیستند. محمد مهاجری به «آرمان ملی» گفت: من منتقد و گلهمند از اکثریت نمایندگان مجلس هستم که حاضر نیستند از ظرفیت خود برای تاثیرگذاری و ساکت کردن تندروها استفاده کنند؛ لذا من کمترین حسن نیتی در این نمایندگان تندرو که میخواهند مجلس باز شود نمیبینم و اینها دنبال این هستند که فتنه جدیدی درست کنند. اکثریت نمایندگانی در مقابل افرادی که به آنها رای دادند جدیتی ندارند که بخواهند حرف آنها را بازگو کنند. این انتقاد جدی به اکثریت وارد است که چرا در مقابل اقلیتی که مخالف منافع ملی است حرف نمیزند. آنها حتی اگر مجلس هم در این شرایط باز شود که من اصلا صلاح نمیدانم باید رودربایستی را کنار بگذارند و اجازه ندهند اقلیت باعث بدنام شدن اکثریت شوند و یک کارنامه منفی از مجلس دوازدهم به جا بماند. متاسفانه مجلس دوازدهم یکی از بیخاصیتترین مجالس به لحاظ کارنامه مثبت است و تقریبا میشود گفت هیچ کار بدردبخوری انجام نداده است و فقط به دنبال هیاهو و جنجال بوده است. قوانینی مثل قانون حجاب و طرح صیانت نشان دهنده این است که این مجلس به معنای آن چیزی که عصاره فضایل ملت باشد نیست و در راس امور قرار ندارد.
