منتقدان دلسوز را دریابید

امیرکبیر گفته بود مملکت مردم دانا می‌خواهد. اما باید عبارت مدیران دانا را هم به آن اضافه کرد. هنر مملکت‌داری به درک و شناخت صحیح جامعه امروز است. سوال مهم این است آیا مسئولان‌ اولویت‌های جامعه امروز ایران را تشخیص داده‌اند؟ برای مثال اولویت آدم گرسنه، غذاست و اولویت آدم تشنه، آب است. بنابراین اگر مسئولان در تشخیص خواست و نیاز‌های جامعه، اولویت‌بندی نداشته باشند، رَوندها و جهت حرکت‌شان در مسیر اشتباه قرار می‌گیرد. اگر مقصد تبریز بوده باشد و به مشهد رفته باشند! آیا چنین رسیدنی معنی و مفهوم درست رسیدن می‌دهد؟ آیا مسئولان به درستی خواست‌ها، نیاز‌ها و مطالبات جامعه امروز ایران را اولویت‌بندی کرده‌ و به تعبیری می‌دانند که اولویت مردم چیست؟ آیا تا به حال فکر کرده‌اند چرا آمار ازدواج در مملکت پایین است؟ و یا این‌که چرا ازدواج‌ها نابهنگام صورت می‌گیرد؟ چرا آمار طلاق بالاست؟ چرا شغل و معیشت جوانان دچار چالش شده است؟ چرا برخی از نوجوانان و جوانان تصویر روشنی از آینده خود نمی‌توانند ترسیم کنند؟ پاسخ صحیح به چنین پرسش‌هایی می‌تواند به مسئولان کمک کند که اولویت‌ها و البته جهت حرکت‌شان را تغییر دهند. آیا مسئولان در خلوت خود به عدم تناسب درآمدها و هزینه‌های اکثریت مردم اندیشه می‌کنند؟ افزایش قیمت ارز، گرانی مسکن، اجاره مسکن، قیمت خودرو و... گواهِ چه واقعیت‌هایی‌ست؟ وقتی اکثریت مردم در زمینه تامین نیازهای اولیه‌شان دچار مشکل باشند هر قدر هم که مسئولان به اصطلاح در زمینه‌های دیگر به رُشد و بالندگی رسیده باشند، آیاچنین دستاوردهایی برای جامعه تولید رضایت عمومی می‌کند؟ به عنوان یک روزنامه‌نگار تا به حال كمتر از اقشار مختلف مردم شنیده‌ام که بگویند با وجود این‌که در شرایط نامناسب اقتصادی و معیشت هستیم اما مملکت در زمینه‌های فلان و بهمان حرفی برای گفتن در منطقه و جهان دارد. یا اینکه جوانان بگویند با وجود این‌که شغل نداریم اما در زمینه فلان و بهمان حرف اول را در منطقه می‌زنیم! بنابراین مسئولان باید متوجه باشند، آن‌چه خوشایند‌شان است می‌تواند خوشایند بخشی از جامعه نباشد. پس اگر مدیران و مسئولان متوجه ادبیات زیر پوست مملکت نباشند این عدم مفاهمه و عدم درک متقابل در نقطه‌ای از زمان و مکان، تولید چالش خواهد کرد! شاید جامعه برای مدت زمانی کوتاه، از برخی خواست‌ها چشم‌پوشی کند اما نکته قابل تامل این است که نیازهای ملت‌ ایران متفاوت از خواسته‌های‌شان است و مدیران باید بین خواست و نیاز جامعه تفاوت قائل شوند! برای آدم گرسنه و تشنه هر چقدر هم از پیشرفت صحبت شود ذره‌ای آنان را تحت‌تاثیر قرار نخواهد داد! متاسفانه گاه احساس می‌شود برخی از مسئولان خوانش صحیحی از ادبیاتِ زیر پوستی بخشی از جامعه ندارند! چاپلوسان دوست و همراه واقعی مدیران نیستند. این منتقدان می‌باشند که دل‌سوز واقعی هستند!