ضرورت اطلاع رسانی بهنگام

در دنیایی زندگی می‌کنیم که همه مردم تبدیل به خبرنگار شده‌اند به صورتی که اخبار و اطلاعاتی که از طریق دنیای مجازی انتشار می‌یابد از اخبار و آگاهی‌هایی که توسط خبرگزاری‌های رسمی و با نام و نشان معین منتشر می‌شود خیلی پیشی گرفته است. بسیار دیده شده است که هنگام بروز هر حادثه و واقعه‌ای حاضران و ناظران مشاهده‌گر بلافاصله از صحنه عکس و فیلم و خبر تهیه می‌کنند و آن را از طریق گوشی‌های همراه خود در گروه‌های مجازی رسمی و غیررسمی شناخته شده یا ناشناس انتشار می‌دهند البته به‌دلیل عدم تخصص و آگاهی مردم از چگونگی تهیه و تنظیم خبر این نوع اطلاع رسانی از رویدادها همراه با اظهارنظرهای شخصی و تحلیل‌های افراد غیرحرفه‌ای است که به گوش و چشم هزاران بلکه میلیون‌ها نفر می‌رسد و روح و روان جامعه را تحت تاثیر قرار می‌دهد حتی بسیار مشاهده شده است برخی از افرادی که در صحنه حادثه حضور دارند قبل از آنکه برای کمک و یاری رسانی به اشخاص درگیر حادثه اقدامی انجام دهند شروع به فیلمبرداری و تهیه عکس می‌کنند و لحظه‌ای بعد در دنیای مجازی با توضیحات و توصیفاتی برای افرادی می‌فرستند، با دست به دست شدن آن در فاصله اندکی آن واقعه در منظر دید و گوش همگان قرار می‌گیرد. این موضوع آنقدر گسترش پیدا کرده است که مردم کمتر خبر و اطلاعی را از طریق خبرگزاری‌ها و سخنگویان رسمی ملاحظه می‌کنند که قبلا در دنیای مجازی به نوعی از آن مطلع نشده باشند. در چنین بازاری بطور طبیعی هر کس از منظر نگاه، حساسیت، تخصص و آگاهی شخصی خود به موضوع ورود می‌کند و از آن سخن می‌گوید و به قضاوت می‌نشیند . در شرایطی این چنین، ورود بهنگام مسئولان و متولیان و اطلاع رسانی شفاف و روشن به جامعه امری کاملا ضروری است تا از انتشار ناصحیح وغیرکارشناسی و موضع گیری‌های عجولانه برخی پیشگیری شود و ذهن مردم را با اطلاع رسانی صحیح و سریع و شفاف روشن کند. در سالی که گذشت با نمونه‌هایی از کندی و ناروشنی و عدم شفافیت در اطلاع رسانی بهنگام مواجه شدیم مثل مرگ تلخ مهسا امینی که تاثیرات بسیار منفی و پیامدهای مخربی در سطح جامعه داشت. همچنین در اواخر سال گذشته مسمومیت تعدادی از دانش‌آموزان مدارس دخترانه در چند شهر موضوعی بود که جامعه را دچار التهاب و نگرانی کرد آنچه باید از این وقایع و حوادث و طریق مواجه مسئولان با آن درس گرفته شود ضرورت داشتن یک سیاست معین و تدوین شیوه‌نامه اطلاع رسانی بهنگام به مردم است به نحوی که در زمان بروز حادثه متصدی مربوطه دچار چه باید کرد نشود. موضوع مهم‌تر سرعت عمل و از دست ندادن اولین فرصت برای اطلاع رسانی و شفاف‌سازی موضوع است قبل از آنکه افراد غیرمسئول و کم اطلاع موضوع را به دلخواه خود منتشر کنند. آنچه اهمیت بیشتری دارد، گزارش به مردم باید آنچنان صحیح و جامع و بدون ابهام و پرده پوشی و فارغ از مصلحت اندیشی باشد که جلو هرگونه تردید را بگیرد. ممکن است در اولین لحظات بروز حادثه همه ابعاد و چگونگی موضوع به حد کافی روشن نباشد که بتوان گزارش جامعی از آن ارائه داد این امری طبیعی است، مردم هم آن را درک می‌کنند ولی انتظار می‌رود در اولین فرصت گزارش اولیه موضوع اطلاع رسانی شود سپس به تدریج و به نسبتی که آگاهی بیشتری از موضوع بدست می‌آید نسبت به تکمیل گزارش‌‌های قبلی تا رسیدن به حداکثر شفافیت اطلاع‌رسانی ادامه یابد . در هر حال قبل از آنکه اخبار وتحلیل‌های مردمی از یک موضوع فراگیر شود و هزاران سوال در اذهان مردم جای گیرد و به قولی دلشان هزار راه برود متولیان موظف هستند جامعه را از چندوچون آن چه واقع شده است مطلع کنند، اگر انتشار بهنگام اخبار و اظهارنظر مسئولان تبدیل به یک رویه شود دیگر ذهن‌ها به‌دنبال کسب خبر از طریق مراجع غیررسمی نخواهد رفت و می شود آنچه باید بشود.