بیهقی و بیرونی درباره عیدی دادن چه می گویند؟

یکی از روش‌های ابراز علاقه و قدردانی در میان همه مردم دنیا، رسم دادن هدیه است که برای اولین بار از آیین‌های کهن ایران زمین نشات گرفته است. رسم عیدی دادن را ایرانیان باستانی میان دوستان و آشنایان خود رواج دادند و نسل به نسل این رسم زیبا تاکنون در موقعیت‌های مختلف زمانی و مکانی و به مناسبت‌های مختلف، میان مردم، منتقل شده است.اما یکی از ایامی که مردم به یکدیگر هدیه می‌دهند ایام عید نوروز است. عیدی دادن و عیدی گرفتن در ایام نوروز، ریشه دیرینه‌ای دارد. علاوه بر ابوالفضل بیهقی در بخش‌هایی از کتاب تاریخ خود که به دادن هدیه در نوروز مهرگان اشاره کرده است، ابوریحان بیرونی هم درباره رسم هدیه دادن نوروزی، به نقل از آذرباد یکی از موبدان بغداد چنین می گوید: نیشکر در ایران، در روز نوروز کشف شد و تا قبل از آن کسی نیشکر را نمی شناخت. جمشید روزی نی را دید که از آن کمی ماده‌ای شیرین به بیرون تراوش کرده است، دستور داد این نی را بیرون آورده و ماده‌ای شیرین به نام شکر را بسازند .مردم در آن ایام برای تبریک ، شکر به یکدیگر هدیه می‌دانند و با تکرار آن در مهرگان تبدیل به سنت هدیه دادن شد.»در زمان هرمز دوم - شاه ساسانی در سال 304 میلادی ، رسم دادن سکه به عنوان عیدی آغاز شد. بر اساس کتاب‌های تاریخی ایران باستان داریوش دوم به مناسبت نوروز، در سال 416 پیش از میلاد دستور داد تا سکه زرین ویژه‌ای را ضرب کنند. این سکه دارای طرحی بود که سربازی در حال تیراندازی با کمان را نشان می‌داد.