سین اول

ایران باستان دارای جشن ها و اعیاد فراوانی بوده و در فرهنگ ایران هر جشنی، نماد خاصی دارد. سفره هفت سین یکی از میراث گرانبهای اجداد ماست که هر سین آن نمادی از هر یک از زیبایی های خلقت هستند. باید گفت که هفت سین یکی از مشهورترین رسومی است که در شروع سال جدید خورشیدی به آن توجه می شود. بر روی سفره هفت سین اصولا مواردی چیده می شوند که با حرف (س) شروع گردند مانند: سیر، سیب، سکه و غیره. در برخی از ریشه یابی ها، هفت سین را با هفت چین مرتبط دانسته اند که به معنای هفت چیدنی بوده است. در آیین ساسانیان، عدد هفت مقدس شمرده می شد و افراد در این بازه زمانی هفت دانه را بر روی هفت ستون مختلف می کاشتند. لازم به ذکر است به جز مواردی که در آغاز نام آن ها از سین استفاده شده است، اغلب مردم آینه و شمعدان، قرآن، تنگ آب و ماهی قرمز، شیرینی و ... نیز بر روی سفره هفت سین می چینند.
هنوز در رابطه با پیشینه سفره هفت سین اطلاعات دقیقی در دست نیست؛ اما برخی از پژوهشگران بر این باورند ایرانیان باستان هر سال سفره‌ای را برای بزرگ نهادن طبیعت و برکات آن تدارک می‌دیدند که هر یک از اجزای آن با حروف گوناگونی شروع می‌شدند. اولین نشانه‌ها از سفره‌ای که همه المان‌های آن با حرف سین آغاز می‌شدند مربوط به قرن‌های هشت و نهم است. لازم به ذکر است عدد هفت برای ایرانیان باستان مقدس بوده و از اهمیت بسیاری برخوردار بوده است.
یکی از سین هایی که در واقع زیباترین نماد سفره هفت سین، می‌تواند باشد، سبزه است. سبزه یعنی حیات و شادابی. اغلب ایرانیان از این نماد به منظور داشتن سالی شاد و با طراوت استفاده می کنند. سبزه همچنین نماد فرشته اردیبهشت است.
این روزها یا بهتر است بگوییم این سال ها از سنبل هم در کنار سبزه استفاده می کنند یا گل‌هایی دیگری مثل لاله که البته با سین شروع نمی شود اما چیزی از طراوت و شادابی و امید به نو شدن کم ندارد.