تفکیک، تجزیه یا استقلال؟

آرمان ملی- هادی حسینی‌نژاد: صبح سه‌شنبه 9 اسفندماه، همه‌چیز برای برگزاری پانزدهمین انتخابات هیات مدیره اتحادیه ناشران و کتابفروشان تهران آماده بود و همچون سنوات قبل، ساختمان شماره 6 در کوچه مهر، میزبان فوج فوج ناشران و کتابفروشانی شود که می‌خواستند در سرنوشت چهارسال آینده خود سهمی داشته باشند. هرچند که در این دوره، نه خبری از تشکیل ائتلاف‌ بود؛ نه برگزاری نشست‌های جنجالی طرفین و اظهار نظرات تند و تیز. رای‌ها یکی پس از دیگری به صندوق انداخته شد اما با وجود تمدید یک‌ساعته انتخابات که دلیل آن، استقبال اعضا عنوان شده بود، تعداد آرا به حد نصاب نرسید تا انتخابات به دور دوم موکول شود. این اتفاق، تحلیل‌های متفاوتی را به‌همراه داشت اما به‌نظر می‌رسد اصلی‌ترین عامل معوق ماندن انتخابات، عدم مشارکت بخشی از کتابفروشان تهرانی بود؛ آنها که پیشبرد اهداف صنفی خود را در جدایی و تشکیل اتحادیه‌ای مختص خود می‌دیدند؛ «اتحادیه‌ کتابفروشان تهران». آنچه این نظریه را بیش از پیش قوت می‌بخشد، انتشار اظهارنظر معاون امور فرهنگی وزارت ارشاد، درست یک روز قبل از برگزاری انتخابات بود: «پیرو درخواست مکرر کتابفروشان در تهران زمینه استقلال اتحادیه کتابفروشان فراهم شده است و به زودی اتحادیه مستقل کتابفروشان تشکیل می‌شود.» صرف نظر از اینکه جایگاه وزارتخانه و معاونش در این تصمیم صنفی، کجاست، کدام دسته از کتابفروشان مکررا چنین درخواستی را مطرح کرده‌اند و چرا به معاون امور فرهنگی، بماند... اما به نظر می‌رسد دیر یا زود باید منتظر تاسیس و تشکیل مجمع عمومی این اتحادیه نوظهور باشیم. اما آیا انشقاق در قدیمی‌ترین تشکل نشر کشور با 65 سال سابقه، به صلاح صنعت نشر خواهد بود؟ آیا این تصمیم به دلیل تضاد منافع کتابفروشان و ناشران گرفته شده است یا کتابفروشان به این جمع‌بندی رسیده‌اند که اتحادیه‌ واحد، از پیگیری حقوق صنفی‌شان ناتوان است؟ با عملی شدن این تصمیم، تکلیف ناشر-کتابفروش‌ها چه می‌شود؟ آیا باید در هر دو اتحادیه عضویت داشته باشند؟ و... در ادامه از دو فعال صنعت نشر خواستیم تا ضمن تحلیل اتفاقی که در انتخابات رقم خورد، درباره این سوالات و آینده این تشکیلات صنفی نظر بدهند.