کاهش مصرف کالري روند پيري را کُند مي‏‌کند

محققان دريافتند که رژيم غذايي با کالري محدود مزاياي سلامتي قابل‌توجهي از جمله تأخير در پيري دارد. دکتر «دان بلسکي»، نويسنده ارشد اين مطالعه مي‏‌گويد: «مي‏‌توان سرعت پيري بيولوژيکي را کاهش داد و ممکن است از طريق اصلاح سبک زندگي و رفتار به اين کُندي دست يافت.» کارآزمايي باليني فاز 2 شامل 220 بزرگسال بود که برخي 25 درصد کالري رژيم غذايي‏‌شان را کاهش دادند يا اصلا تغييري ايجاد نکردند. شاخص توده بدني (BMI) براي شرکت‌کنندگان از 22 تا 27 متغير بود ( (BMI 30 آستانه چاقي است. در ماه اول، به افرادي که در گروه کالري محدود بودند، هر روز سه وعده غذايي آماده داده شد تا با اندازه وعده‏‌ها آشنا شوند. آنها در مورد رژيم غذايي خود براي 24 هفته اول اين مطالعه دو ساله مشاوره گرفتند. گروه ديگر هيچ مشاوره يا محدوديتي در دريافت کالري نداشتند. محققان از الگوريتمي براساس داده‏‌هاي گذشته براي 1000 نفر استفاده کردند که به مدت 20 سال تحت پيگيري قرار گرفتند تا ببينند چگونه برخي از نشانگرهاي زيستي DNA در گروه مورد مطالعه تغيير کرده است. کساني‌که کالري خود را کاهش دادند، 2 تا 3 درصد روند پيري خود را کاهش دادند و احتمال مرگ زودهنگام 10 تا 15 درصد کاهش يافت. محققان قصد دارند افرادي را که رژيم غذايي با کالري محدود دارند به مدت 10 سال دنبال کنند. بلسکي افزود: «مشخص نيست که چرا کم‌خوردن باعث کُندشدن روند پيري مي‏‌شود، اگرچه ممکن است باعث تغييرات سلولي شود.» «والتر لونگو»، محقق مي‏‌گويد: «با اين حال، محدوديت‏‌هاي طولاني مدت کالري در حيوانات مضر است، از جمله کاهش قدرت عضلاني، متابوليسم کُندتر و اختلال در سيستم ايمني.» لونگو افزود: «ممکن است اثرات ضدپيري قدرتمندي ايجاد کند، اما احتمالا درجاتي از ضعف يا ساير مسائلي را که ممکن است چندان مفيد نباشند، هم ايجاد مي‏‌کند.»

کساني‌که به پوکي‏‌استخوان مبتلا مي‏‌شوند

يک متخصص ارتوپد گفت: ساخت بافت استخوان تا 35 سالگي بيشتر از تخريب است، اما از اين سن به بعد سرعت تخريب بيشتر خواهد شد. ذبيح‏‌ا... حسن‏‌زاده متخصص ارتوپد اظهارکرد: پوکي‏‌استخوان به معني تحليل‌رفتن بافت استخوان با ميزاني بيش از حد نرمال و کاهش تراکم بافت استخواني است؛ در اين حالت احتمال شکستگي استخوان هم افزايش مي‏‌يابد. وي درباره علل پوکي‏‌استخوان بيان داشت: پوکي‏‌استخوان با تراکم بافت استخوان در ارتباط است، تراکم استخوان از سن بلوغ شکل مي‏‌گيرد و استانداردبودن اين تراکم به تغذيه سالم حاوي کلسيم مثل لبنيات و ورزش نياز دارد، بافت استخوان يک بافت زنده است که مدام ساخته و تخريب مي‏‌شود. وي اظهارکرد: فرايند ساخت بافت استخوان از دوران کودکي تا 35 سالگي بيشتر از تخريب استخوان صورت مي‏‌گيرد، اما از اين سن به بعد سرعت تخريب بيشتر از ترميم خواهد بود؛ هرچه بافت استخواني در سنين جواني تراکم بهتري داشته باشد در سنين بالا کمتر تخريب مي‏‌شود. حسن‏‌زاده درباره عوامل تاثيرگذار بر بروز پوکي‏‌استخوان ادامه داد: کاهش استروژن در بدن خانم‏‌ها، عدم فعاليت بدني، رژيم غذايي فاقد کلسيم مورد نياز روزانه، مصرف طولاني‌مدت کورتيکواستروئيد‏‌ها و سيگارکشيدن از عوامل ايجاد اين بيماري است. وي گفت: معمولا تا شکستگي رخ ندهد علائم و نشانه‏‌ خاصي از پوکي‏‌استخوان ديده نمي‏‌شود؛ پس به آن بيماري خاموش گفته مي‏‌شود. اين متخصص ارتوپد تصريح کرد: افرادي که خيلي لاغر هستند يا بستگان درجه يک آنها سابقه پوکي‏‌استخوان دارند بيشتر مستعد اين نوع بيماري هستند، البته افرادي که دارو‏‌هاي خاصي مانند کورتون‏‌ها و دارو‏‌هاي ضدصرع مصرف مي‏‌کنند به اين بيماري مبتلا مي‏‌شوند. وي ادامه داد: براي پيشگيري و درمان پوکي‏‌استخوان يک کار تيمي لازم است که شامل تمرينات ورزشي، رژيم غذايي متعادل و تغيير سبک زندگي مي‏‌شود. تمرينات فيزيوتراپي به کاهش احتمال زمين‌خوردن‏‌ها و شکستگي‏‌هاي پي‌درپي کمک مي‏‌کند، دارو‏‌هاي استروژني نيز براي درمان اين عارضه مفيد هستند.

«بادام» را جايگزين مکمل کنيد

گفته مي‌شود يک اونس «بادام» به‌تنهايي حاوي 20 درصد از نياز روزانه بزرگسالان به منيزيم است. علائمي مانند مشکلات خواب، عضلات منقبض و انرژي کم همه نشانه‏‌هايي است که افراد به کمبود برخي ويتامين‏‌ها دچار هستند و بايد مکمل منيزيم مصرف کنند. منيزيم يکي از ريزمغذي‏‌هايي است که بدن براي سالم‌ماندن به آن نياز دارد. منيزيم براي کمک به بيش از 300 آنزيم در انجام فرآيندهاي شيميايي متعدد در بدن ازجمله آنهايي که پروتئين توليد مي‏‌کند، ضروري است؛ به حفظ استخوان کمک، قندخون و فشارخون را کنترل و ماهيچه‏‌ها و اعصاب سالم را حفظ مي‏‌کند. منيزيم همچنين به‏‌عنوان يک رساناي الکتريکي عمل و به ضربان قلب و انقباض عضلات کمک مي‏‌کند. اکثر افراد مبتلا به کمبود منيزيم تشخيص داده نمي‏‌شوند زيرا سطح منيزيم در خون به‏‌‌طور دقيق ميزان منيزيم موجود در سلول‏‌هاي ما را نشان نمي‏‌دهد. نشانه‏‌هاي کمبود منيزيم شامل: ضعف، از دست‏‌دادن اشتها، خستگي، حالت تهوع و استفراغ است. کمبود منيزيم با افزايش خطر ابتلا به برخي بيماري‏‌هاي مزمن از جمله بيماري‏‌هاي قلبي‏‌وعروقي، پوکي استخوان، ديابت2، ميگرن و بيماري آلزايمر مرتبط است. در حالي‌که هر کسي ممکن است با کمبود منيزيم مواجه شود اما گروه‏‌هاي خاصي مانند کودکان و نوجوانان، افراد مسن و زنان بزرگسال بيشتر از سايرين در معرض خطر هستند. اگرچه ميوه‏‌ها و سبزي‏‌ها اکنون نسبت به 50 سال پيش منيزيم کمتري دارد و فرآوري حدود 80 درصد از اين ماده معدني را از غذاها حذف مي‏‌کند اما اگر برنامه‏‌ريزي دقيقي داشته باشيد، همچنان مي‏‌توانيد تمام منيزيم مورد نياز خود را در رژيم‏‌ غذايي خود دريافت کنيد. غذاهايي مانند: آجيل، غلات کامل، لوبيا، سبزيجات برگ سبز مانند کلم‏‌پيچ يا کلم‌بروکلي، شير، ماست و غذاهاي غني شده همگي حاوي مقدار زيادي منيزيم است. يک اونس بادام به‌تنهايي حاوي 20 درصد از نياز روزانه بزرگسالان به منيزيم است.