شایع‌ترین علائم M.S

M.S (ام‌.اس) بيماري خودايمني است که عمدتا افراد جوان را درگير مي‌کند. در اين بيماري سيستم ايمني بدن به‌دنبال تحريک و القا خودايمني، سلول‌هاي غلاف ميلين اعصاب در مغز و نخاع را مورد حمله قرار مي‌دهد و باعث ايجاد التهاب مي‌شود که بسته به درگيري قسمت‌هاي مختلف سيستم عصبي، علائم مختلفي را در بعضي از نقاط بدن ايجاد مي‌کند که شامل: لنگش (به نوعي از راه‌رفتن که در آن بيمار به‌طور قرينه وزن خود را روي پاها نمي‌گذارد لنگش مي‌گويند)، اختلالات حسي (گزگز و مورمور)، تاري‌ديد، از دست‌دادن بينايي، اختلال تعادل و يا اختلالات ادراري است. در فردي که ژن مساعد داشته باشد، بيماري M.Sايجاد مي‌شود، ژن مساعد نه وراثت است و نه اختلال ژنتيکي است. هر فرد نقشه ژنتيک منحصربه‌فرد خود را دارد و ممکن است نسبت به بعضي از بيماري‌ها بسيار حساس باشد، پس در بيماري M.S نقش وراثت مطرح نيست. وقتي کودکي به بيماري ويروسي مبتلا شود، بدن نسبت به آن پاسخ مي‌دهد و ويروس را از بين مي‌برد، اما اگر همين ويروس در بزرگسالي به بدن حمله کند به‌دليل قدرت بيشتر بدن، پاسخ به آن شديدتر خواهد بود، اين مشهورترين تئوري در اين زمينه است که بمباران و حمله شديد ويروس به بدن، باعث التهاب شديد و در نتيجه به‌وجود آمدن بيماري خودايمني مي‌شود. يکي از علائمي که در بيماريM.S ديده مي‌شود و در صدها نوع بيماري ديگر نيز ديده مي‌شود، گزگز و بي‌حسي اندام‌هاست، اين علامت بسيار شايع است. در اين بيماري از يک ديسک ساده گردن، تنش‌هاي روحي، حمله پنيک (هراس) و… باعث ايجاد اين علامت مي‌شود، اين علامت بايد حداقل 24 ساعت طول بکشد، علامتي که زودگذر است و به سرعت از بين مي‌رود، M.S نيست. فردي که در حال حاضر مبتلا به M.S مي‌شود، اگر سوال کند که آيا دارويي براي ريشه‌کني اين بيماري وجود دارد، پاسخ «نه» است. امروزه در مورد بيماري‌هاي خودايمني، اصطلاحي به‌نام «کنترل شدن بيماري» وجود دارد، بيمار سال‌هاي سال کنترل مي‌شود و بيماري خاموش مي‌ماند. در کنترل بيماري M.S، 3 بازوي اصلي وجود دارد؛ دارو، آرامش و تغيير سبک زندگي که شامل ورزش و تغذيه است. اگر يک ضلع اين مثلث را انجام بدهيم، کنترل بيماري به‌خوبي انجام مي‌شود.