کاش لاریجانی بود...

مهر سال گذشته علی لاریجانی، رئیس پیشین مجلس شورای اسلامی و مجری توافقنامه 25 ساله ایران و چین با روی کارآمدن دولت سیزدهم از سمت خود در راهبری این توافقنامه استعفا داد تا پیگیری فرآیندهای مربوط به این سند راهبردی 25 ساله به‌دست تیم دولت و معاون اول رئیس‏‌جمهور سپرده شود. عباس سلیمی‌نمین، فعال سیاسی اصولگرا گفت: برخی جریانات غرب‌گرا با تبلیغات رسانه‏‌ای عامل سستی در پیگیری اجرای این قرارداد می‏‌شوند، بعضی عناصر غرب‌گرا نیز در عرصه اجرا کارشکنی می‏‌کنند. ‏‌ای‌کاش دولت با همه‌جانبه‌نگری مسئولیت ارتباط با چین را همچنان در اختیار آقای لاریجانی قرار می‏‌داد تا اجرای این قرارداد سرعت لازم را پیدا می‏‌کرد.

چندی پیش خبری مبنی بر ساخت بیمارستان ویژه نمایندگان منتشر شد. دیروز عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس گفت: مجلس بیمارستان خصوصی ندارد؛ اما با بیمارستان‏‌های خصوصی درجه یک تهران و شهرستان‏‌ها قرارداد ویژه‏‌ای دارد. اگر عدالتی وجود دارد باید سر همان سفره‏‌ای بنشینیم که از مردم می‏‌خواهیم سر همان سفره بنشینند. مسعود پزشکیان گفت: ما در حالی از عدالت حرف می‏‌زنیم که فقط پزشکان را برای گذراندن طرح به مناطق محروم می‏‌فرستیم. از آن طرف می‏‌خواهیم که برای حقوق آنها هم سقفی گذاشته شود. حال این‏‌که تعداد زیادی از متخصصان در مناطق محروم و شهرستان‏‌ها درآمدی بین ۱۲ تا ۱۸ میلیون دارند و همان متخصص در تهران برای عملی ۸۰ میلیون تومان پول می‏‌گیرد.

نمایندگان مجلس شورای اسلامی «سیداحمدرضا دستغیب» را به‌عنوان رئیس دیوان محاسبات کشور تعیین کردند؛ انتخاباتی همراه با گمانه‏‌زنی‏‌هایی از این جنس که آیا پشت‌پرده آن ائتلافی بین دو جناح مختلف سیاسی اصلاح‌طلب و جبهه پایداری بوده یا اینکه اساسا اجماعی وجود نداشته و نمایندگان براساس شایسته‏‌سالاری رای داده‏‌اند. احمد راستینه، نماینده شهرکرد و عضو فراکسیون انقلاب اسلامی وجود هر گونه اجماع و یا ائتلافی را رد کرد و گفت: نمایندگان به برنامه‏‌های دستغیب رای دادند. جلال رشیدی کوچی نیز اظهارکرد: من وحدت و ائتلافی بین اصلاح‌طلبان و پایداری‏‌ها در رای به آقای دستغیب ندیدم؛ به‌نظر می‏‌رسد آقای دستغیب بهتر از آقای پشمچی‏‌زاده توانسته با مجلس ارتباط بگیرد و صحبت کند.