نکاتی در مورد «زخم معده»
اثنيعشر بعداز معده و ابتداي روده باريک قرار دارد. حدود 25 سانتيمتر طول دارد که 5 سانتيمتر اول آن بولب اثنيعشر نام دارد که محل اصلي ايجاد زخمهاي اثنيعشر است، شروع زخمهاي اثنيعشر سه برابر زخمهاي معده است. برهمخوردن تعادل بين سيستمهاي دفاعي و سيستمهاي تهاجمي معده، باعث بهوجودآمدن زخم معده ميشود. هرچه سبک زندگي و تغذيه سالمتر و همچنين شرايط اجتماعي و روحيه بهتري داشته باشيم، سيستم دفاعي قويتري خواهيم داشت، هر وقت سيستم دفاعي ضعيف شود، امکان بروز زخم معده هم وجود دارد. موادغذايي فيبردار، مانند: سبزي و ميوه از بروز زخمهايي دستگاه گوارش جلوگيري ميکنند، بر عکس نوشابههاي گازدار و غذاهاي فرآوريشده مانند قهوه و ترشيجات و... باعث ايجاد زخم معده ميشوند، زيرا جنبه تهاجمي که همان اسيد است را افزايش ميدهند. هنگام رفلاکس، مري دچار ورم ميشود، اما معده با وجود تنها يک لايه پوششي، دچار زخم نميشود. سيستم دفاعي در مقابل تهاجم اسيد بسيار قوي است و بهطور کامل سيستم پوششي معده را حمايت ميکند. استرس، هليکوباکترپيلوري، سيگار، مسکنها و... سيستم دفاعي دستگاه گوارش را تضعيف ميکنند و از عوامل ايجادکننده زخمهاي معده بهشمار ميآيند. متاسفانه شيوع ميکروب هليکوباکتر در بين افراد، بين 50 الي 70 درصد است، اين ميکروب معمولا در کودکي وارد بدن شده است و با توجه به سطح بهداشت امروز جامعه، ابتلاء جديد به ميکرو به هليکوباکترپيلوري نخواهيم داشت. 80 الي 90 درصد کسانيکه عفونت هليکوباکترپيلوري دارند، بعداز درمان تشديد علائم پيدا ميکنند و يا هيچگونه بهبودي حاصل نميشود. درمان صددرصد لازم است، زيرا در صورت عدم درمان اين ميکروب، در طي سالهاي آينده فرد دچار زخم معده و يا حتي سرطان معده ميشود. امروزه به اثبات رسيده است که هليکوباکترپيلوري عامل ايجادکننده بسياري از سرطانهاي معده است، بنابراين درمان کامل ضروري است. اکثر زخمهاي معده هيچ علائمي ندارند و اگر با علامتي همراه باشند، معمولا غيراختصاصي است. زخمها در درصدي از موارد خونريزي ميکنند که معمولا بسيار شديد است و نياز به مداخله جدي درماني دارد. سوراخشدن جدار معده از ديگر علائم خطر است که با درد وحشتناکي همراه است و شکم بسيار سفت ميشود در اين هنگام جراحي فوري و اورژانسي نياز است. با ريشهکن کردن ميکروب هليکوباکتر، هم عفونت مجدد عود نميکند و هم زخم ناشي از هليکوباکتر ايجاد نميشود. در مورد افرادي که مجبور به استفاده از مسکنها هستند، با تجويز داروهاي پيشگيري از زخم (ضداسيد قوي) همراه با مسکن، ايجاد زخمها کمتر ميشود.
