«هیپوگلیسمی»؛ علل و درمان
اگر ميزان قندخون از 60 ميليگرم درصد کمتر شود، خطر هيپوگليسمي (کاهش قندخون) انسان را تهديد ميکند، اما اکثر متخصصان معتقدند زماني بايد از هيپوگليسمي سخن به ميان آورد که ميزان قندخون به کمتر از 40 ميليگرم درصد برسد. اگر فردي دچار هيپوگليسمي شود، اما بهموقع و بهطور صحيحي درمان نشود، ميزان قندخون (گلوکز) او کاهشيافته در نتيجه دچار گيجي و سرانجام بيهوشي ميشود و ممکن است نهايتا به او تشنج نيز دست دهد. نشانههاي هيپوگليسمي در تمام افراد يکسان نيست به همين دليل تمام ديابتيها، بهويژه والدين کودکان و نوجوانان ديابتي بايد تمام علائم و نشانههاي ابتدايي هيپوگليسمي برايشان شناخته شده باشد تا بهموقع بتوانند درمان را شروع کنند. اکثر ديابتيها متوجه علائم خفيف هيپوگليسمي از جمله گرسنگي فراوان، رنگپريدگي، پوست مرطوب و سرد، طپش قلب، لرزش، بيقراري، سردرد، دلدرد، اختلال بينايي، سستشدن زانوها و کاهش قدرت تمرکز ميشوند. در صورتيکه به اين علائم توجه نشود و بهموقع جهت برطرفکردن آن اقدام نشود، ديابتي دچار هيپوگليسمي شديد خواهد شد. علائم هيپوگليسمي شديد عبارتنداز: دوبيني، اشکال در صحبتکردن و راهرفتن، گرفتگي ماهيچهها، بيهوشي و احتمالا تشنج. تزريق مقدار بيشتر انسولين بهطور اشتباهي. تزريق انسولين طبق معمول، در عين حال که بدن نياز کمتري به انسولين دارد. ورزش يا فعاليت جسمي بيش از حد معمول. کم يا ديرخوردن غذا. هيپوگليسمي را بايد سريع درمان کرد. اگر افراد ديابتي يا والدين کودکان و نوجوانان ديابتي، هيچ دليلي براي بروز هيپوگليسمي نيافتند و با توجه به مقدار انسولين معمول تزريق شده، دچار هيپوگليسمي شدند، حتما با پزشک معالج خود مشورت کنند. البته ديابتيها و والديني که در کلاسهاي آموزش مستمر شرکت کرده و خود آموزش ديده باشند ميدانند که در اين هنگام چه بايد بکنند. اصولا ديابتيهايي که از کنترل مطلوب برخوردارند، احتمال دارد حداقل در هفته يکي دوبار دچار هپيوگليسمي خفيف شوند که اگر به موقع درمان شوند، به هيچ نوع عارضهاي مبتلا نخواهد شد. هيپوگليسمي شديد که خوشبختانه نادر است با بيهوشي و در نهايت، تشنج همراه خواهد بود و بايد به طورجد از آن پيشگيري کرد. هيپوگليسمي شديد را بايد در اسرعوقت درمان کرد بنابراين اگر اولين نشانههاي هيپوگليسمي را دريافتيد، فورا درمان را آغاز کنيد. اگر مطمئن نيستند، قندخون را چک کنيد.
