نکاتی درباره سندروم «گیلن‌باره»

سندروم گيلن‌باره نوعي بيماري است که اعصاب محيطي را گرفتار مي‌کند. عملکرد اعصاب محيطي به‌گونه‌اي است که مغز را با تمام قسمت‌هاي بدن در يک ارتباط گسترده نگه مي‌دارد؛ يعني فرمان‌هاي مغزي به‌وسيله اين ارتباطات به ساير نقاط بدن مي‌رسند. اين ارتباط را مي‌توان به نوعي سيم‌کشي گسترده و دقيق تشبيه کرد که عوامل و محرک‌هاي محيطي را به مغز مي‌رساند و براي انجام حرکات، فرمان‌هاي مغزي را به عضلات منتقل مي‌کند. اگر اين ارتباط کارش را به‌درستي انجام ندهد، مغز فرمان را مي‌دهد، ولي اين سيم‌کشي نمي‌تواند فرمان را به ارگاني که اجراکننده است، برساند. گلين‌باره يکي از بيماري‌هايي است که باعث اختلال در کار سيستم هماهنگ‌کننده مغز مي‌شود. اين بيماري منجر به ازبين‌رفتن و آسيب به رشته‌هاي محيطي که در حال رفت‌وآمد به مغز هستند، خواهد شد. در اين بيماري رشته‌هاي عصبي نمي‌توانند فرمان‌هاي مغزي را به محيط ببرند يا احساسات محيطي را به مغز برسانند که در اين شرايط شخص فلج مي‌شود. علت اين بيماري هنوز به‌طورقطعي مشخص نيست، ولي احتمالا يک بيماري خودايمني باشد، به‌طوري‌که بدن خودش ماده‌اي مي‌سازد که باعث اختلال در انتقال فرمان‌ها مي‌شود. بعضي از متخصصان معتقدند بيماري‌هاي ويروسي مثل «کوويد» مي‌تواند يکي از علل اين سندروم باشد. وقتي ويروس‌ها وارد سيستم‌ايمني مي‌شوند بدن ماده‌اي مي‌سازد که ويروس را از بين ببرد، به احتمال زياد اين ماده روي اعصاب محيطي تاثير منفي مي‌گذارد و آن را از بين مي‌برد. در اين بيماري عضلات به‌تدريج ضعيف مي‌شوند و گاهي ممکن است فرد کاملا فلج شود. سندروم «گلين» مي‌تواند در سريع‌ترين زمان ممکن طي 24 يا 48 ساعت به‌صورت حاد در مغز مستقر شود. درمان اين بيماري به کمک دارو و به‌صورت تدريجي انجام مي‌شود. در بعضي موارد بسيار نادر نيز بيمار تا آخر عمر بهبود پيدا نمي‌کند. براي تشخيص اين سندروم به يک معاينه دقيق نورولوژيک نياز است. بهترين وسيله براي تشخيص اين بيماري نوارعصب‌وعضله است. در مراحل بعدي آزمايش‌هاي خون و نمونه‌برداري از مايع نخاع به‌عنوان روش‌هاي تشخيصي مکمل مورد استفاده قرار مي‌گيرند. براي درمان اين بيماري ابتدا بايد از طريق تصفيه پلاسما، سموم وارد شده به بدن را خارج کنيم. در مرحله بعدي به کمک تجويز برخي از دارو‌ها مثل ترکيبات کورتون، واکنش‌هاي سم‌سازي را ضعيف مي‌کنيم. در مراحل تکميلي درمان با کمک دارو‌ها و پس از توقف علائم بيماري به کمک فيزيوتراپي در طولاني‌مدت و يا با استفاده از دز‌هاي دارو شدت اوج‌گيري بيماري را کنترل مي‌کنيم.