نکاتی درباره عوارض چشمی دیابت

ديابت از شايع‌ترين علل نابينايي در دنياست. اين بيماري به عروق در تمامي بدن از جمله چشم‌ها آسيب مي‌رساند. عوارض چشمي ديابت معمولا چندين سال پس از شروع بيماري در چشم ظاهر مي‌شود که ناشي از آسيب به مويرگ‌هاست. اين تغييرات عروقي موجب خونريزي داخل شبکيه، ادم و تجمع رسوبات چربي در شبکيه مي‌شود. با پيشرفت بيماري، عروق جديد نابه‌جا تشکيل شده و موجب خونريزي داخل زجاجيه و کاهش ناگهاني ديد و در مراحل پيشرفته‌تر باعث کندگي شبکيه مي‌شوند. رشد اين عروق نابه‌جا به روي عنبيه موجب آب‌سياه(گلوکوم) مي‌شود. از عوارض ديگر ديابت کاتاراکت(آب‌سياه) است که در افراد ديابتي زودتر ايجاد شده و شايع‌تر است. همچنين به علت تغييرات سطح قندخون قدرت انکساري عدسي چشم تغيير يافته و موجب تاري ناگهاني ديد فرد مي‌شود. ديابت موجب فلج عضلات خارجي چشم مي‌شود. در هنگام تشنج نيز دوبيني ايجاد مي‌کند و به عصب بينايي نيز صدمه مي‌زند. کنترل دقيق قندخون موجب کاهش عوارض ديابت در چشم مي‌شود. بيماران ديابتي در فواصل زماني معين بايد مورد معاينه چشم پزشک قرار بگيرند. حتي در صورت سالم‌بودن شبکيه، چشم اين افراد بايد ساليانه از جهت عوارض ديابت مورد بررسي قرار بگيرد؛ امروزه در بسياري از موارد مي‌توان با استفاده از ليزر شبکيه تا حدي مانع از بروز عوارض شديد ديابت به چشم شد. همچنين خطر پيدايش رتينوپاتي ديابتي در افرادي که مدت طولاني به ديابت مبتلا بوده‌اند، زياد است. بيماران ديابتي را بايد نسبت به بروز اين خطرات آگاه کرد و آنها را به رعايت رژيم غذايي، برنامه دارويي و ورزش تشويق کرد تا گلوکز خون و هيپرتانسيون آنها تحت کنترل بماند. از آنجا که چشم پزشک مي‌تواند نشانه‌هاي رتينوپاتي ديابتي را مدت‌ها قبل از بروز تظاهرات باليني آن تشخيص بدهد، بايد مبتلايان به ديابت را به مراجعات منظم جهت معاينات چشم پزشکي تشويق کرد. تشخيص به موقع درمان رتينوپاتي ديابتي توسط متخصص بيماري‌هاي شبکيه مي‌تواند خطر نقصان شديد بينايي را تا حد زيادي کاهش دهد.