سیگنال‌های عارف برای بازگشت به پارلمان

تحرکات زیر پوستی برای انتخابات
سیگنال‌های عارف
برای بازگشت به پارلمان
آرمان ملی: برخی زمزمه‌های خبری می‌گویند عارف احساس تکلیف کرده که باز هم کاندیدای انتخابات شود. این در حالی است که اصلاح‌طلبان هنوز به‌طور رسمی رویکرد خود را در خصوص انتخابات 1402 اعلام نکرده‌اند. «نمی‌خواهم کاندیدای شکست‌خورده باشم، هر نظامی افرادی را در آب نمک می‌خواباند تا در شرایط لازم از آن‌ها استفاده کند. فکر می‌کنم من یکی از آن افراد هستم که در آب نمک خوابیده‌ام. به همین خاطر الان احساس تکلیف می‌کنم و می‌آیم.» این جمله‌ای بود که سال 87 از سوی محمدرضا عارف مطرح شده بود، همان روزها که او تلاش داشت وارد گود رقابت انتخاباتی سال 88 شود؛ انتخاباتی که بدون حضور او برگزار شد. عارف اما چهار سال بعد در انتخابات 92 وارد گود انتخابات شد تا شانس خود را برای ریاست‌جمهوری امتحان کند؛ اما در دقیقه نود با تصمیم بزرگان اصلاحات از صحنه کنار رفت؛ کناره‌گیری‌ای که گرچه فداکارانه عنوان می‌شد اما با دلخوری بود و او هنوز هم بزرگان و جریان اصلاحات را به‌خاطر آن تصمیم سرزنش می‌کند و معتقد است رأی لازم برای رئیس‌جمهورشدن را داشته است. عارف البته بعدها وارد پارلمان شد تا شاید آنجا به ریاست یک قوه برسد؛ اما تنها چهار سال نمایندگی مجلس را تجربه کرد و شانسی در رقابت با لاریجانی نداشت. برخی زمزمه‌ها می‌گوید، باز هم احساس تکلیف عارف به غلیان درآمده و او به همین دلیل خیلی زودتر از موعد، تحرکات برای کاندیداتوری را کلید زده است. علی صوفی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب و از وزرای دولت اصلاحات در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا نیز از تصمیم عارف بدون توجه به رأی جبهه اصلاحات خبر داده است. این خبر صوفی بعد از آن مطرح شد که محمدرضا عارف در آخرین اظهاراتش بر حضور جدی در انتخابات تأکید کرده و گفته بود؛ «جریان اصلاحات همیشه با محدودیت‌هایی روبه‌رو بوده و هیچ‌گاه برای این جریان فرش قرمز پهن نکرده‌اند؛ ولی نمی‌توان به‌دلیل محدودیت‌ها کنار کشید و نظاره‌گر بود.» او تأکید کرده بود؛ «هیچ راهی جز انسجام و یکپارچگی در جریان اصلاحات به‌همانند شرایطی که در دهه ۹۰ حاکم بود نداریم. برای موضوعات مهم پیش‌روی کشور هم نباید دقیقه نود عمل کرد. ما ضمن همراهی و هماهنگی با جریان اصلاحات منتظر تصمیمات دقیقه نودی هم نخواهیم بود.»
سیگنال به بزرگان؛ رجعت به پارلمان
این اظهارات عارف سیگنالی به بزرگان و دیگر لیدرهای اصلاحات بود که تکلیف خود با انتخابات 1402 و 1404 را روشن کنند. در این میان اما سؤال‌ها بر سر نوع حضور عارف در انتخابات پیش‌روست. برخی تحلیل‌ها حکایت از آن دارد که عارف در قامت یک کاندیدا وارد گود خواهد شد. این گمانه البته محدود به انتخابات ریاست‌جمهوری نبوده و این احتمال مطرح است که عارف در تدارک برای بازگشت خود و طیفی از همراهان سیاسی‌اش به پارلمان باشد.برخی گمانه‌ها اما سمت‌وسویی دیگر دارد. بر این اساس عارف که در سال 1392 به نفع حسن روحانی انصراف داده بود همچنان در رؤیای ریاست بر پاستور است و تدارکات برای کاندیداتوری در 1404 را آغاز کرده است. به عقیده این طیف از تحلیلگران، عارف همچنان خود را گزینه در آب نمک خوابانده نظام می‌داند که احتمال ردّصلاحیت‌اش از سوی شورای نگهبان بعید به‌نظر می‌رسد. این شانس را نیز به عارف می‌دهد که در بازار خلوت کاندیداهای اصلاح‌طلب انتخابات ریاست‌جمهوری، او تبدیل به یک کاندیدای اصلی شود.
عارف مرد پشت صحنه سیاست است؟
اما احتمال سومی نیز مطرح است، عارف بی‌میل نیست که تبدیل به لیدر تصمیم‌ساز جریان اصلاحات شود. او گرچه در مجلس نتوانست در قامت یک لیدر ظاهر شود؛ اما خودش بارها و بارها تأکید کرده که در پشت صحنه فعال بوده و دور از هیاهو برنامه‌های اصلاح‌طلبانه را پیگیری می‌کرده است. او شاید این بار هم تصمیم خود را بر این قرار گذاشته است که به‌جای کاندیداتوری در انتخابات که می‌تواند در صورت عدم حضور بدنه رأی اصلاح‌طلبان در صحنه شکستی برای او به‌دنبال داشته باشد، در پشت صحنه و در ردیف بزرگان اصلاحات بایستد و تصمیم‌ساز پشت صحنه باشد. به همین علت به‌نظر می‌رسد اگر عارف چنین تصمیمی هم داشته باشد عملیاتی‌کردن آن راحت و آسان نباشد. آیا گره کور قصه عارف و اصلاحات و انتخابات تا چند ماه آینده باز خواهد شد؟