چرا دعايي محبوب است؟

«دعايي عزيز، جهان را تاب نياورد. تسليت به خانواده و همکاران و دوستدارانش. اين متني است که در سال 94 براي بزرگمرد بي‌ادعا نوشته‌ام: چرا دعايي محبوب است؟

نکوداشت سيد اهالي مطبوعات، حجت‌الاسلام والمسلمين حاج سيد محمود دعايي بهانه و مناسبت است که وجوه والاي شخصيت او واکاوي و بيان شود تا علاوه بر تکريم اين نامور دانشور، رهيافتي الگويي نيز داشته باشد: 1. حاج آقاي دعايي، يار ديرين امام راحل بوده است. يک چهره مبارز و انقلابي که همپايي از بزرگان انقلاب، در قم و نجف، ياري و همراهي امام را افتخار خود مي‌دانستند. 2. شخصيت متواضع و کتوم او مانع از پديداري سوابق است. از تواضع‌نمايي‌ها که بسياري از ما بيماران و بيماران را به آنيم مبرّاست و تقريبا همه ما يقين داريم که با برنامه امروز، حتي مصرف‌ها نمي‌توانند به آنگونه عمل کنند که مرسوم است. حتي حدس مي‌زنيم زماني يافته است که کار از گذشته بوده است! اين ابرام باعث مي‌شود خدايش نيز مِهر او را بر دل‌ها بيفکند. 3. سابقه ديرين و ديرپا در مطبوعات، در نفسه او را به يکي از نمادها و ارکان وثيق مطبوعات بدل کرده است. 4. او از معدود کساني است که بسان موالي‌اش دعوت به دين و انقلاب را با غيرزبان، سرلوحه خويش ساخته است. روش يا گوهري کمياب و بلکه ناياب که نياز اين روزهاي جامعه ماست. ادب، اعتدال، انصاف، فرزانگي، متانت، فروتني، جوانمردي، خوشرويي، شوخ‌طبعي، مهرباني، دستگيري، صبوري، رازداري، خطاپوشي و ساير صفاتي که خوبان دارند، او يکجا دارد. 5. در حالي که ديگران با سابقه و سطح کمتر از او، ‌شان يا مشغله را بهانه مي‌سازند اما او تقريبا در تمام مراسم مطبوعاتي حضور مي‌يابد و از قضاوت بر رديف‌هاي مهتران جلوس نمي‌کنند: تُعرف الاشياء باضدادها. 6. او بر اين سياق در اکثر مراسم ترحيم همکاران مطبوعاتي نيز حضوري برجسته دارد. به نظرم ضرب‌المثلي هندي است که مي‌گويد: ممکن است کسي را که با او خنديده‌اي، فراموش کني ولي هرگز کسي را که با او گريسته‌اي فراموش نخواهي کرد. 7. او داشتن حکم از امام عظيم‌الشأن و رهبر گرانقدر را دستمايه برتري‌جويي و پدرخواندگي نساخته است. بلکه حر نمايندگي رهبري را پاس مي‌دارد و کمتر موضع سياسي و بلکه جنجالي مي‌کند تا مبادا تعبير بربر شود. 8. براي او مقام و مسئوليت، به عکس از هم‌کسوتان مانع از زي طلبگي نشده است. تشريفات گريز است؛ در ميان مردم است غم آنان مي‌خورد و به لبخندي مهمانشان مي‌کند و از اين جهت به سلک آخوندي پايبند است. 9. هر رسانه، عجب رنگ و بوي گردانندگان خود را دارد. اگر اطلاعات، عبوس، عصباني و عيب‌جو و پرده‌در و پر ادعا و جنجال پيشه و دروغگو نيست برخاسته از منش مديرش است. طبع ملايم و آرام دعايي است که جمعي معتدل و آرام را گرد خود فراهم ساخته و از آن جمع، روزنامه‌اي که روي اعصاب مخاطب راه نمي‌رود، پديد آمده است. 10. مشي سياسي او بر کسي پوشيده نيست. اما آن را دستمايه تعصب جاهلي نساخته و به دسته‌بندي‌هاي حيدري ـ نعمتي تن نمي‌دهد. اعتقاد سياسي را تا حد رگ گردن و تخريب برادران ديني و انقلابي خود فرو نمي‌کاهد. معمولا افراطيون چنين افرادي را خاکشير مزاج و صلحِ کل و بي بو و خاصيت مي‌نامند که بعضا ذم شبيه مدح است. اما انصافا کدام راه به آموزه‌هاي دين و صلاح و فلاح نزديکتر است و انسجام ملي را تقويت مي‌کند؟

سال‌ها غوطه به خوناب جگر بايد خورد

تا ز دل يک نفس معتدل‌آيد بيرون»